Teresa Rudolf
***
Na twej
ręce
pozostają
linie
papilarne
mojej
bliskości.
***
Oczy;
czasem
flirtem
zagadką
zabawą
przygodą
żałobą.
***
Usta;
szepcą
kochają
śpiewają,
okłamują
manipulują
zdumiewają.
***
Miłość;
dar losu
szczęście,
szaleństwo
gorycz życia
doświadczenie
gorzkie winogrona.
***
Zdrada;
sprzedaż
miłości
nadziei
wiary…
…za 30
srebników.
***
Zdrowie;
luksus
wygoda
cielesna,
naiwność
stabilności
oczywistości.
i z tej okazji
Teresa Rudolf
Kocie migawki
***
***
Koci-Koci-Łapci;
rafinezja oczu,
miau dzienny,
mruk nocny,
…jak Cię nie
kochać?
***
Tak wzruszasz;
kiedyś szybki
skok “na niebo”,
dziś z trudem
na mini stolik,
staruszek
…Moritz,
zostań
jeszcze,
proszę…
…
***
Ty, mruczadło
na kolanach,
Twoje
i moje
ciepło,
to wspólny
serca piecyk…
…jak Cię nie
kochać?
***
Tak patrzysz
dziwnie
filozofie,
zgubiłeś
ząbki
Drakulo
mój,
od myślenia,
czy ze starości?
Teresa Rudolf
A gdyby tak…
Ach, gdyby tak w ludziach
zaczynać piękno
od śmieci oddzielać?
Piękno?
Jakże dziś
często
mała to doniczka
te kwiaty kolorowe,
przy tym ogromnym,
…ogromnym wysypisku.
Na dobre i na złe
Pies patrząc,
wciąga w głębię
swych oczu
przesmutnych,
a tam kłęby
czarnej rozpaczy,
bez zielonej,
delikatnej nadziei,
nie ma tu radości,
strach bezbrzeżny
nie widać już dna…
aby mógł się odbić.
Mężczyzna powoli
odwiązuje smycz
od ławki w poradni
lekarskiej…
patrząc w oczy psu
powtarza kłamiąc,
“wszystko będzie,
będzie, dobrze”.
Patrzy znów
w bolącą głębię,
i nie mówi już nic,
obaj już to wiedzą…
…nie będzie
już nigdzie,
nikomu,
dobrze.
To i to
Między kroplami deszczu
złocą się porozrywane
promyki słońca,
władcy nieba.
Na twarzach uśmiech,
psów radosne szczekanie,
dzieci śmiech taki beztroski…
samo życie;
to i tamto
i TO..
Teresa Rudolf
***
Krople deszczu
pukają
znów lekko
w moje
serce, tej zimy
jakieś
dziwnie jesienne.
Jakaś tęsknota,
jakiś smutek
chcą ze mną
rozmawiać…
…a czy ja chcę?
***
A czy to
pamiętasz?
Miałam się spotkać
z kimś bardzo
ważnym, no,
wiesz już…
A Ty:
“Przecież
nie idziesz na
rozmowę o pracę,
masz tutaj szminkę
podkreśl sobie usta”.
Ciebie nie ma,
zostały dziś tylko
wpomnień koraliki,
jak można tak młodo,
tak bardzo młodo umierać…
…a malujesz tam usta?
***
Aksamitną czerń,
też jedwabiste ciepło
czuję wciąż pod palcami.
Witałaś się tyle razy,
a pożegnałaś raz…
czarna, sprytna,
szybka kotka.
Dziś jest trzynastego
i piątek,
przebiegnij mi drogę,
proszę…
***
A kiedy
znów
przyfrunie
wiosna
bosa
w listku
figowym,
zacznę
zbierać
kolorowe
korale.
Teresa Rudolf
***
Nowy rok; mała,
wczoraj urodzona
kulka, dzień w dzień
rosnąc, pędzi do celu.
***
Wczoraj; zamknęło
się już w szufladzie.
Dzisiaj; takie zabiegane,
tyle orzechów trudnych
do rozgryzania, zawsze
w pędzie!
Jutro? Jutro okaże się,
trzeba się raz jeszcze
przespać, jak w bajkach
dla dzieci, już i… już po.
***
Czas “pokaże jak będzie,
czas przecieka przez palce,
czas ucieka jak szalony,
czas jest, albo go nie ma”…
Czas; nagle zegar
się zatrzymuje,
umiera cicho
wskazówka.
***
Nadzieja jest zielona,
pachnie jaśminem,
tańczy tango,
przytula się
do lęku.
Teresa Rudolf
*** Stół na biało sztućce, talerze, czystość tradycji, jeszcze wciąż cisza, oczekiwanie na ludzi. *** Choinka zielona wyhodowana ekstra (ta mała, średnia, duża) na uroczyste znów święta, błyszczy, szeleści, zaprasza, w pokojach, sklepach, na rynkach. *** Wielki stos drzewek nieważnych po świętach, niepotrzebnych już nikomu na śmietniskach całego świata, ...wyhodowanych ekstra na święta. *** Ryby pieczone, smażone, ekstra hodowane na święta, mięsa smażone, panierowane, brzęczenie sztućców przy stole, chór mieszanych ludzkich głosów. *** Ludzkie głosy na pasterkach, pełnych kościołów świata, tu w ciepłych płaszczach, tu w cienkich okryciach, bo ci tutaj, a ci tam... *** O północy w każdą Wigilię, wszystkie zwierzęta mówią; te z kanap chcą więcej ruchu, mniej głaskania, oglądania TV, a te z ulicy mniej strachu, głodu, zimna, kaleczenia serca, też ciala, przez człowieka tak przebogatego w tradycje od tych wielu tysięcy lat; - ach, strach pomyśleć o Sylwestrze! Krzyczą wszystkie, te, z tych kanap i te, z tych ulic. *** Już milkną głosy wigilijne zwierząt mówiących tradycyjnie tylko w święta, pustoszeją stoły, też zastawa dla zabłąkanych, zgłodniałych ludzi, wylatujących z tej tradycji mieszkania u siebie, też z bliskimi... *** Ciągle My, dla Nas, o Nas... A tutaj wojna, a tu znów klimat, a tu ci, co wciąż "za" i znów ci, co "przeciw"... ...na Zegarze Świata nakręcanym przez to nasze dziwne mrowisko!Continue reading “Druga strona medalu”
Samochwała w kącie stała (Noch zum Blogjubiläum)
04.11.2022 Teresa Rudolf napisała jako pierwsza:
Continue reading “10 Jahre / 10 lat / 10 years (2)”Teresa Rudolf
Śniłaś mi się Ach, to już tyle lat, cóż Ci powiedzieć gdybyś zapytała, co chciałabyś wiedzieć? Czego nie wiesz? Powoli świat się z nami starzeje; zwiałaś przed starością... Kicię Lili, pamiętasz? za mostem tęczowym, Moritz zęby pogubił, taki już to kotek Drakula... Zima znów, jeszcze biała biel jej bardzo delikatna, w ręku rozpuszczalna, tak biała, jak Twoja Dasza, ona biega też z moją Lili, bawią się; biały pies z czarnym kotem... ...odwiedzasz je tam czasem?
Mury istnieje mur milczenia długi jak ten chiński, istnieją smutne oczy bez spotykania innych, istnieją ręce nigdy nie oddające uścisku, istnieją usta skrzywione od przekleństw i sarkazmu, istnieją serca bez serca, drzwi bez klamki i zamka, niepotrzebne teraz nikomu ...od wewnątrz i od zewnątrz. istnieją wyprowadzki od-ludzi-do-nikąd... w zimną samotność.
Teresa Rudolf
*** W nocy, nim sen już odwiedzi, wypełzają duszki, cienie, unoszą się lekko wspomnienia, marzenia, tęsknoty, smętki... A wszystko tak sobie jakoś płynie, tak sobie jakoś fruwa, jakby ...z obrazów Chagalla...
Marc Chagall, Urodziny 1915 r. (Google)
*** Bal wielki dzisiaj na ksìężycu, u prawnuków Twardowskiego, ach... powietrznymi dyliżansami złote rybki przylecą... koty, psy, no i... też ważni, Goście z Ziemi przypłyną na chmurach, ale... ci tylko... z tych bajeczek, kolorowych nadzwyczajnie.
Teresa Rudolf
***
Jesień,
dziewczyna
raz w sukni
z babiego lata,
a raz w czerwonej,
zielonej i żółtej,
raz rozhulana,
a raz płaczliwa,
szalona wariatka…
***
Jesień rudowłosa,
od fryzjera prosto,
dziś z chryzantemami
we włosach kręconych.
***
Kropla deszczu
na jej rzęsach,
splątana ze łzą,
jak warkocz…
***
Na wielkim Balu Życia,
zdziwione tańczą obok,
bez deptania sobie
po palcach nagich stóp,
Radość i Smutek…
***
Słowo przeciw słowu,
często gra “nie fair”,
napięcie, złość,
czasem remis,
bo przegrani
oboje.
***
Ptaki krążą dziś
niespokojne takie,
wiedzą coś więcej
i boją się wyśpiewać…
…no i dobrze.
Ewa Maria and Friends 