Z archiwów Andrzeja Rejmana

Andrzej Rejman Petersburski łącznik cz. II Otrzymałem niedawno list od Andreja Frołowa, o którego zainteresowaniach pisałem już raz na tym blogu. Jako że stanowi on uzupełnienie wpisu sprzed dwóch lat, a odnosi się do prezentowanych zdjęć Petersburga sprzed ponad stu lat - publikuję go z małymi skrótami. Andrej pisze: "...Members of our group are still… Continue reading Z archiwów Andrzeja Rejmana

Z archiwum Andrzeja Rejmana

Zawsze można dać nie publikowane wiersze Saliny Baniewiczowej, napisał Andrzej Rejman, gdy nie byliśmy pewni, czy uda mu się coś napisać na czas... Zawsze się jednak udawało, aż do dziś, gdy się nie udało, ale może dlatego, że mu wczoraj odebraliśmy z Tomaszem Fetzkim jego przynależny, pana-Rejmanowy co drugi wtorek... I teraz, tuż przed północą… Continue reading Z archiwum Andrzeja Rejmana

Z Białorusi. Po białorusku. O polskiej wiosce.

Валерый Тухта / Walery Tuchta Весялова. Польская вёска ў беларускай глыбінцы Весялова – вёска ў складзе Валосавіцкага сельсавета Лепельскага раёна. Але на картах пачатку мінулага стагоддзя мы не знойдзем гэтага паселішча. Чаму? А таму што яго на той час не існавала. Калі і як узнікла Весялова? Каб даць адказ на гэтае пытанне, мала адшукаць патрэбную… Continue reading Z Białorusi. Po białorusku. O polskiej wiosce.

New York, New York

Andrzej Rejman Nowy Jork śni mi się conajmniej kilka razy w roku... Nie byłem tam i nie wiem, czy będę, ale związki czuję jakieś duchowe, nieokreślone, metafizyczne... Własciwie jakbym tam był. W snach przechadzam się ulicami, wchodzę do mieszkań, spoglądam w górę na szczyty wieżowców, prowadzę samochód, dokądś się udaję, spotykam się z kimś... światło… Continue reading New York, New York

Przedświąteczny groch z kapustą (2017)

Wtrącę się jako adminka pro domo sua: Blog wchodzi w szósty rok życia. Wczoraj skończył pięć lat. Przez pięć lat publikuję codziennie wpisy wielu autorów i własne, i jak dotąd ani razu się nie zdarzyło, żeby nie było wpisu! Andrzej Rejman Znajduję pocztówkę świąteczną wysłaną w 1929 roku przez dziadków do wnuka - Kazika Hrebnickiego… Continue reading Przedświąteczny groch z kapustą (2017)

Dacany

Andrzej Rejman Aga Kaniewska, która prowadzi piękny blog i działalność społeczną między innymi w rejonie Zabajkala (Syberia Wschodnia) https://agakaniewska.wordpress.com/fotografie/ zwróciła moją uwagę na zdjęcie autorstwa Stanisława Hrebnickiego, przedstawiające jeden z dacanów* w Buriacji. Zdjęcie nie jest podpisane, ale szybko znaleźliśmy obecne zdjęcie tego dacana - jest to dacan Tamczyński, (Гусиноозёрский-Тамчинский дацан), znajdujący się w rejonie… Continue reading Dacany

Na przełomie

Andrzej Rejman Dziś, na przełomie października i listopada, kilka wersów pełnych treści aktualnych o każdej porze roku. Ostatnio może nawet bardziej aktualnych – o każdej porze roku, każdego dnia, w każdej godzinie… Tadeusz Sadowski Droga Dokąd prowadzisz nas, drogo błotnista? Jaką przeszkodę kryjesz za zakrętem? Czemu twe brzegi ostem porośnięte? Czy kresem twoim jest bezpieczna… Continue reading Na przełomie

Trzeba pisać o Rosji

Andrzej Rejman Okruchy Rosji Trzeba pisać o Rosji. Trzeba badać Rosję i starać się ją zrozumieć. Zainspirował mnie m.in. Lech Milewski swoimi wpisami "Wśród przyjaciół Moskali". A także Agnieszka Kaniewska swoim pięknym blogiem "Słowa i Obrazy" https://agakaniewska.wordpress.com. Rosję jako taką (chodzi o obecny teren Federacji Rosyjskiej) znam mało. Byłem tam właściwie tylko kilka razy przejazdem… Continue reading Trzeba pisać o Rosji

Ludzie, których już nie ma…

Andrzej Rejman Odwiedziliśmy z rodziną Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Wystawa zrobiona świetnie, wielokrotnie opisywana i chwalona. Oby nikt jej nie zepsuł! Przerażające i silne wrażenie robią wielkie plansze z dziesiątkami portretów - ludzi, którzy zginęli. (Podobnie wygląda wystawa w muzeum w Waszyngtonie, United States Holocaust Memorial Museum, Washington. Też setki twarzy ludzi z… Continue reading Ludzie, których już nie ma…

Jak to wszystko nicią powiązać?

Andrzej Rejman Powiązania Antoni Bogusławski             Nić (o Teresie, fragmenty) Moja mała córeczka, poetka, wątły promyk na mrocznym Pawiaku, wije rymy w półsłowach, pólszeptach, łuska perły w więziennym przetaku... ... Co to będzie? Hymn buntu i burzy? Co to będzie? Stęskniona śpiewanka? - Bóg ze słońca wieczystej podróży złotą nitkę daj jej tego ranka. *** Jak… Continue reading Jak to wszystko nicią powiązać?