Monika Wrzosek-Müller
In meiner Schreibwerkstatt lernen wir uns langsam kennen. Das ist wirklich ein Gewinn, auch wenn ich dadurch nicht viel mehr schreibe, doch schaue ich inzwischen etwas breiter auf den ganzen Prozess des Schreibens. Vieles, was ich am Anfang sofort und gleich und für gestern auf dem Papier festhalten wollte, erscheint mir heute unwichtig und vielleicht auch zu selbstbezogen.
Continue reading “„Zweimal vier Brötchen“ von Gabriele Weber”Teresa Rudolf
Oczy –
fotografują, filmują,
od razu segregując obiekty,
które warto ocalić w sobie
na przyszłą tęsknotę,
wciąż kolorowe…
Lecz te inne uciekają
chyłkiem,
by znienacka zacząć
straszyć
w jakimś czarno-białym
negatywie…
Uszy –
nagrywają pierwsze dźwięki:
ciepło, miłość, zachwyt
i śmiech,
uczą się już odróżniać
szmery salonów
od zgiełku
dzikiej dżungli
***
Nogi –
niektóre wrastają
w bezpieczną ziemię,
gdy raczkują, by z odwagą
móc kiedyś chodzić, biegać
i wciąż wędrować przez życie.
Inne, niepewne swojego
gruntu,
potykają się na prostej
drodze,
podobno „za mało pod
nogi patrząc”,
choć,
przecież uważają
jakże często
o wiele bardziej
niż każdy inny.
Ręce –
najpierw chwytają bliskiego człowieka,
potem z ciekawością poznają siebie
i rzeczy w najbliższym otoczeniu.
Niektóre już wtedy
zapamiętują świat
opuszkami palców,
by oddać go kiedyś
w dotyku –
takim, jakim jest,
lub tworząc z niego
własne dzieło.
Ewa Maria Slaska
Myślicie, że znacie?
A ja Wam powiem, że nie znacie. Posłuchajcie więc, jak śpiewa Mona Mur. Piosenka z 1982 roku.
Christine Ziegler
Nochmal schöne Herbstbilder bevor alles grau ist.
Seit etwa 10 Jahren haben viele Menschen in Deutschland begonnen, sich das Waldbaden von den Japaner:innen abzugucken. Eine Akademie ist entstanden, Kurse gibt es allenthalben. Ich weiß nicht, ob schon jemand spezielle Klamotten für das Vergnügen erfunden hat.
Continue reading “Waldbaden”Ela Kargol
Cmentarze bez grobów, od kata do ofiary
Jest to komentarz do tekstu Matyldy. Tekstu o liczeniu kroków: (https://ewamaria.blog/2026/10/31/liczenie-krokow/#more-81526)
Jej wypunktowane pisanie zawsze czytam z zapartym tchem, wyczekując kolejnych skojarzeń i wędrówek w najróżniesze rejony. I nie chodzi tu wyłącznie o miejsca. Chodzi o łączenie faktów, odnośniki do nieznanych mi lektur, o zaskakujące porównania i opisy, tak sugestywne, że uruchamiają moje własne skojarzenia oraz wędrówki myśli. A że obie lubimy cmentarze i miejsca nieoczywiste, to zdecydowanie nam po drodze.
Daleko mi do pisarskiego kunsztu Matyldy, ale przecież nie każdemu Pan Bóg dał po równo.
Teresa Rudolf
***
Jesień w miedzianej
sukience, w złotym szalu,
w czerwonych butach
i zniszczonym płaszczu,
ze smutkiem ogląda
rude liście klonowe
skaczące po parku,
przeganiane wiatrem.
Sama zdziwiona
swą walką nastrojów –
wczoraj jeszcze
pełna złota i śmiechu,
szalona wariatka.
Dziś już milcząca,
jakaś blada,
w srebrzystym welonie,
co na twarz
“babim latem” tiulowym
opada…
W jej krokach czystość,
w oddechu chłód nocy,
gdy czeka już na Zimę,
by oddać jej klucze
do lasów,
parków
i ulic.
I tak w mroku nocy,
pożegnane szeptem,
rozstaną się –
jedna
pójdzie
w przeszłość,
druga
w śnieżną stronę…
I znów za pełny rok
przyjdzie inna jesień,
inny wiatr, inne liście,
a pod nimi śpiące jeże…
Przyjdzie inna zima,
inna szarość i biel,
inne zimno i chłód,
piękno i brzydota,
…inni MY?…
Matylda Wikland
… bądź miejskie gusełka nadwiślańskie
śliną kota karmiłam bo krwią jeszcze bym nie umiała
zostawiłam otwarte drzwi żeby mógł uciec i przeżyć
wyrządzona dziś życiu rzecz jest niezatarta i trwała
świat i miasto nie dadzą wybielić się z plam i odświeżyć
Kijanowska, przeł. Pomorski / *** (śliną kota karmiłam…)
Mazury pruscy zapalają mocno w piecu, przystawią do pieca ławkę, ,,żeby umarli mogli się ogrzać”. Dla przekonania się, czy nieboszczyk w istocie wygrzewał się w nocy, posypują ławkę popiołem, rano zaś szukają na nim śladów umarłego i je zasypują.
Biegeleisen / U kolebki, przed ołtarzem, nad mogiłą
Continue reading “Liczenie kroków”Ela Kargol
Zajaśniało, jak co roku,
Kolorem,
Światłem,
Wiatrem.
Przybyło,
Ubyło,
Trochę mniej,
I trochę więcej.
Mniej,
Bo nie ma już pieniędzy.
Więcej,
Żeby wyglądało,
Że się miasto postarało.
Obie wieże i kolumna,
Kolumnady i Pergamon,
Koncerthaus i dwie katedry,
Stadion, brama, most i hotel,
Na Poczdamskim przysiadł motyl.
Ach, niejeden, jest ich wiele.
No i trzmiele,
Pośród kwiatów z projektora
Gonią nie wiadomo za czym.
Po fasadzie fruną w ciemność.
Pstryk.
Zgasło światło z reflektora.
Ogród w morze się zamienia.
A w nim ryba rybę goni.
Węże, pawie i króliki,
Kolorowe fiki miki.
Domku z kart nie rusza wiatr,
Baletnicy doda wdzięku,
Liśćmi z drzew porusza czule,
Jakby o miłości mówił
i o sercu, co w rozterce,
co to skacze
Z miejsca w miejsce…
Kto nie widział,
Nic nie stracił.
A kto widział,
Zyskał dużo.
W światłokolor się zanurzył
I w berlińską noc.
Zobaczyłam niemal wszystko, co mieniło się kolorami i rozbrzmiewało muzyką. W tej rymowance – wyliczance, nie znalazły się jednak wszystkie miejsca. Prawdziwym odkryciem okazał się dla mnie Dworzec Pocztowy, który od dawna nie pełni już funkcji dworca.
Dworzec Pocztowy
Największe wrażenie zrobił na mnie jednak Koncerthaus. Jego fasadę rozświetliły projekcje stworzone na podstawie rysunków wykonanych przez dzieci, wpisujące się w tegoroczne hasło festiwalu, którym była miłość.
Miłość
Stadion Olimpijski odwiedziłam w deszczu, a na budynek dawnego lotniska spoglądałam jedynie zza płotu (ostatnie zdjęcie poniżej).
Brama Brandenburska
Potsdamer Platz, czyli Plac Poczdamski
Berliner Dom, czyli Katedra Berlińska
Most Górnokładny, czyli Oberbaum Brücke
Wieże
Domek z kart
Pisząc, że „ubyło”, miałam na myśli luksy, czyli jednostki odpowiadające za natężenie światła. Odniosłam wrażenie, że tegoroczny festiwal był nieco ciemniejszy niż jego wcześniejsze edycje. Jeśli rzeczywiście tak jest, to tylko z korzyścią dla środowiska. Jeśli nie, pozostaje mi przyjąć, że to mój wzrok zaczyna płatać figle.
Baletnica
Prof. Lidia Głuchowska
Margarete Kubicka – Widerstand im Berliner Projektraum Kunst-im-Tauthaus
Teresa Rudolf
***
Noc –
pełna granatu
nieba,
srebra i złota,
szumu czasu,
tej rzeki, gdzie
nie wejdziesz
już drugi raz…
***
Noc –
firana senna
na oczach,
a w głowie
przegląd
obrazów
szybkich
jak pociągi,
lub wolnych
jak żółwie…
***
Noc –
filmowe sny
z własnym
rozdaniem
Oskarów…
a czasem dość
kiepskie,
ze sobą w roli
głównej…
…bez
czerwonego
dywanu…
Czas –
niekiedy jak
animator
wspomnień,
a niekiedy
płaczka
pogrzebowa
nad nami…
***
Czym jest
Jesień –
tańcząca z latem
Wojna –
splątana z pokojem,
Kłamstwo –
udające prawdę,
Radość –
masująca duszę,
Miłość-
żonglująca ryzykiem
Nienawiść –
zabawa piromana.
