Teresa Rudolf
Zielono-rude panowanie Lato zaborcze powoli już odchodzi, pakując spory kufer swych zalet też i wad... I już widać nieśmiałe wejście jesieni... zachwyca rozkładem kolorowych sztalug. Władzę corocznie wymieniając dyskutują, "i co dalej?" niestety, ...za naszymi plecami...
Błękit myśli Niekiedy, w gęsto utkanym istnieniu, zadziwiają nagle widoki w prześwitach ...na aksamitnie błękitne niebo... taki inny, beztrosko niebieski... ...świat.
Teresa Rudolf
Wieczorem Już wieczór; granatowo opada powoli jak mgła, gdzie niegdzie zapala świeczki, wygasza światła. Otwarta przestrzeń; twórczości, tajemniczości, romantyzmu intymności, miłości... a niektórym, ...w pełni księżyca jak w wodzie, odbija się bezbarwna samotność.
Jeszcze i już Jeszcze delikatny zapach świeżej nocy potrąca mój wrażliwy węch. Unoszę się na nim, wciągam powietrze pokonując przestrzenie. I już powoli świta, wilgoć poranka rozpyla się wokoło. Tęsknota za znanym i nieznanym porywa mnie we wspomnienia, ...oby stały się znów jutrem...
Teresa Rudolf
Letnie party Lato, wdzięczysz się do człowieka jak jakiś podlotek, wyśpiewujesz mu szlagiery ptasie, mamisz zapachami, malujesz codzienność setkami barw kwietnych, aromatycznych wielce, zapraszasz na wielką zabawę z tłumami różnych gości, chciwych wielkich przygód, jesteś tak wyczekiwane, prawie już wymodlone, pachniesz niewiadomą. Lato, a czy nie zapomniałeś o słońcu, pławiącym się w złocie próżnym bożku, spalającym powoli na popiół ciebie, i twoich gości, rozwalając ci z chichotem to ziemskie party???
Okno Myśl, jak kot wślizgnęła się przez otwarte okno, trochę nieśmiało rozejrzała się w mojej głowie, a co ze sobą zrobić przyjdzie, wciąż nie wie... przykucnęła więc przy gorącym dziwnym lecie, powoli dopełzła do wiadomości wszechobecnych; do podłości ludzkiej względem zwierząt, do koszmaru wojen, też i do piękna świata, geniuszu ludzkiego, wspaniałości natury... złapała się za głowę przyznając bezsilność, myśli wślizgującej się przez otwarte letnią porą okno... ... byłoby chyba lepiej legalnie jak każdy, wchodzić drzwiami, i pozostać na dłużej...
Teresa Rudolf
Gołąb z ulicy Chopina Dziś przyleciał gołąb poranny, z ulicy Chopina, moje dzieciństwo. Gruchnął znów, z jakąś skargą, w zaciśniętym dziobie jak wtedy. Zagłuszał inne ptaki, psy i koty biadoleniem tępym, nieprzetłumaczalnym. I nagle dzwony kościelne, w czystym powietrzu poranka, odebrały od niego tę skargę...
Dziwne lato Lato, wyśpiewane ptakami, od lasów po balkony. Lato, przepięknie kolorowe, rozsłonecznione niebiesko. Lato, grzmiące z nienawisci, miotające piorunami. Lato, prażące gorącem ziemię, jakby kawę kolumbijską. Lato, goniące ludzi dla ochłody w wody rzek i basenów. Lato, całe lądy na wiór suszące, kradnąc wodę, paląc lasy. Lato, cierpiące na niestabilność, jak człowiek, co kocha ...i zabija.
Teresa Rudolf
Na fali A życie płynie ...a w nim i my, z innymi bliżej z innymi dalej, czasem zawiruje. Mówi się: "płyniemy na tej samej fali"... ...a tu nagle ktoś już płynie na innej, już z innymi, na innym statku... ...i tak pokrętne prawa wciąż falują naszą rzekę, zwaną ...ŻYCIEM.
Karuzela Przychodzenie, odchodzenie, przepływy, odpływy, przyloty, odloty. Wzruszenie, obojętność, śmiech, płacz, radość, smutek. Miłość nienawiść pokój, wojna, życie, ...śmierć.
Teresa Rudolf
Noc tajemnicza Muchy, komary, w nocnej sieci chytrze złapane... Dźwięki tajemne, z przodu, z tylu, zaczepiają uszy... Dotyk powietrza, tak odurzający, świeżością swą... I te rozkołysane kościelne dzwony, rozwalające nagle ...spiętrzone myśli w mej głowie...
Już świt Świergot ptaków wybudzonych, ścigających piewsze słoneczne promyki... Już motory aut nachalnie tną zaspaną jeszcze nocną ciszę... Niebiesko-złoty dzień dzisiejszy, z granatowej wynurzony pościeli... ...ziewa szeroko...
Teresa Rudolf
Człowiek w człowieku Ach, być człowiekiem i być z człowiekiem, piekielnie trudno... W miłości, w przyjaźni, w radości, smutku, w skardze, złości i żalu... Trudno ciągle nim być, by nie stracić siebie, tych, co ranią, nie ranić... Zostać wciąż człowiekiem, "mimo i jednak i chociaż" dopóki uporu i siły starczy... Być człowiekiem gotowym do spotkania z drugim, na chwiejnym moście, z całą słabością człowieka w człowieku, by ujrzeć znów w człowieku... człowieka. Mimo burz i sztormów, kiedy serce ciągle... niezaradnie z głową ...się kłóci. I czasem przegrywa...
Popatrz Popatrz, znów pszczoła w amoku kwiaty całuje... Popatrz, znów mucha odkrywa świat czułkami... Popatrz, znów czerwienią się krwiście polne maki... Popatrz, znów koty nocą prowadzą swe podwójne życie... Popatrz, znów i znów i znów... po prostu wciąż jestem, jesteś...
Piękny bukiet Polne kwiaty delikatne, jedwabiste, z ozdobnej wazy spoglądają na świat ...z wyrzutem, wielkim żalem, płacząc każdy cicho: Nie chcę z mej łąki na ten stół, gdzie moje nogi z korzenia, czemu tyle wody, ...zobacz topię się, zachłystuję... Gdzie moje aromaty świeżości, przezielone powietrze, zachwyt ptaków? ...nic już nie słyszę, nie wącham... Gdzie te stokrotki obok mnie, takie białe, i niewinne, a i te mlecze ...tyle życia, a na wietrze taniec kwiatów... Nagle, aroganckim ruchem ze stołu strącony bukiet w niełasce, w ciemność wpada. ...a na stole wielki, nowy, piękny bukiet z kwiatów przerażonych...
Teresa Rudolf
Sekrety nocne Nocne ćmy, tańcząc swój szalony taniec wokół lampy, spalają krótkie życie w wirowaniu, ... narkomanki odurzone światłem... A robaczki świętojańskie, światełkami same będąc, oczy uwodzą do zapatrzenia, ...czyżby to dziś wielkie święto? Nietoperzom wiszącym do góry nogami, uderza krew do głowy, ...psu jakoś podobnej... gdyby nie ich dziwne skrzydła, czekałoby się na psie szczekanie, ...o księżyca pogodzie... A gdzieś tam z góry, gwiazdy puszczają oko do ziemi, ...wstydliwie zarumienionej w ciemności...
Koci trans Mysz wyszła z nikąd, i pod łaciatym nosem kota przebiegła do nikąd, kołysząc biodrami... Oczy jego raz maciupcie, a raz wielkie, w transie hipnotycznym kamieniały w jej ogon wgapione... A ona znów krokiem tanecznym, bajecznym, do nikąd jakby wracała, ale po drodze... policzyła kotu do trzech, by wychodził z transu, sama jak zjawa znikając. ...zrobił wielkie oczy, patrząc zdziwiony na miseczkę z Whiskasem...
Teresa Rudolf
Deszczowy smutek Stał pod drzewem; deszczowo szumiało, łkając rzewnie nad Ziemi biednym losem. Zapach powietrza od wilgoci świeżego, dźwięk kropli deszczu, wkradały się w duszę. Płakał całym sobą, nad utratą radości życia, nad smutkiem, żałobą wojną i odejściem kota. Spowiadał się drzewu, obejmując je swymi rękoma jak gałęźmi, o rozgrzeszenie dla Świata prosząc...
Niedziela majowa o 6.00 rano Świergot ptaków, słonce przecierające jeszcze zaspane oczy. Ach, powoli rozlewa się niebieska akwarelka na czyściutkie niebo. Och, z daleka ujadanie psów, tych niestety przy budach, i tych z kanap "już na trawce". Oby, jeszcze tylko śmiech dzieci szczęśliwych, i... niech ta beztroska w człowieku zostanie.
Teresa Rudolf
Mariupol Wysokie bloki miasta z wypalonymi oczyma, stojąc dumnie i sztywno, słyszą wybuchy bomb, szczekanie psów, miauczenie kotów. Ulice stare, asfaltowe drżąc trzęsioną ziemią, pustką życia zdziwione, ledwo oddychają pod pancernymi wozami, czołgami... zwłokami. A gdzieś tam głęboko, pod ziemią tętni biedne życie z setkami twarzy, bijącymi głośno sercami jak dzwony kościelne, bliskimi zawału. Masa ludzka, głodna, zziębnięta, modlitwami i przekleństwami głośna, a w niej zwykły człowiek pełen rezygnacji, nadziei, gotowy na dalsze życie... ... niegotowy na śmierć.
Kompromis Tutaj przechodzi mrówka, też i jeż, a tam leci mucha, złota pszczółka i ogromny ptak. Tu słychać odgłosy aut przypływających lub odplywających, szybko, głośno, nachalnie co dnia, A tam otwiera się kwiat, zazielenia liść, zapachnie magnolią, zaróżowi wiśnią, zażółci mleczem. Koegzystencja samolotu z ptakiem, auta z koniem, statku z wielorybem, od lat ostra walka, też i kompromis... ...przenigdy jednak możliwy między pokojem, a wojną.
Ewa Maria and Friends 