Joasia Rubinroth
List z Kudammu
Pocztówka i list z Wiednia
Czytanie nad jeziorem
PS w sprawie Albanii
Flamingi:
PS w sprawie chaosu
ndesłany z ułożonej Szwajcarii
Herbata z płatkami róż dla adminki
PS od adminki: Mam i piję. Pyszna. Zwłaszcza w upały.
Teresa Rudolf
Puzzle
Każda myśl; coś innego,
jedna lekka jak motyl…
inna ciężka jak kamień,
jeszcze inna to pustka…
A…motyle przelatują,
kamienie spadają
w głębię duszy,
ale ta pustka…
wypełnia się szybko
tym, co już było,
co być powinno,
co cieszy, co gniecie…
Myśli;
psychologia,
neurologia, biologia,
świat w puzzlach…
powoli
układa się…
… w całość…
ale
…czy
akurat
tej chcę?
Człowieczek
Wygłupiłeś się
wczoraj?
Zrobiłaś coś
głupiego?
Wstyd?
Czujesz się
teraz źle?
Cierpisz, tak?
I już nowy
dzień…
Pies patrzy
z miłością w oczy,
kot drapie
z zapałem w rękę,
ryba robi
olimpijskie fikołki…
Róża pęka,
z dumy nad
nad pąkiem,
tak do niej
podobnym
“jak kropla
wody”…
Wszystko…
jest
w porządku..
A tylko człowiek
wie, jak ciebie,
też i ciebie,
uśmiechając
się, upokorzyć…
Ewa Maria Slaska
to jedna z pierwszych linijek wspaniałej rosyjskiej ballady Życie kotów, wspaniałego rosyjskiego barda Timura Szaowa.
Cała piosenka i garść informacji o Timurze tutaj:
Wiem, nie powinniśmy wspierać żadnej współczesnej sztuki rosyjskiej, ani w ogóle sztuki rosyjskiej, wiem, wiem… A jednak nie umiem bez Okudżawy, Bułhakowa, Pasternaka, Szaowa… No cholera, nie umiem…
Continue reading “Forsy brak, w kraju bardak, w wodzie cholera…”Teresa Rudolf
Kabała lata
Lato rozkłada kabałę;
nie wie, co je czeka,
w co ręce włożyć,
tyle oczekiwań…
powinno być ciepło
lecz bez upałów,
powinien być deszcz
lecz bez powodzi….
a tych zwierząt o tej
porze “dużo za dużo”,
a te gdzieś wyginęły,
jakieś obce insekty…
…i wszyscy czekają
po prostu czekają;
wciąż bez ograniczeń
w niszczeniu lasów,
strzelaniu do zwierząt,
po prostu czekają;
rozwalają niebo,
strzelając z góry
na te “bezradne”…
…ludzkie mrowiska,
kotłujące się,
od zarania dziejów,
tak już mają…
Lato rozkłada znów karty
“no cóż, ciągle to samo,
taki już jest ten świat,
burze nie pomogą…
powodzie też nie,
upały także nie…
nie uda
mi się
nic…
no cóż…
…posłucham sobie
francuskiej muzyki,
tak pięknie fruwa,
i nie chce niczego”…
Zdrada czerwieni
Czerwone wiśnie,
czerwone usta,
czerwone korale,
czerwony balon,
czerwona sukienka,
czerwona róża,
czerwone serca,
czerwona wstęga…
…zielona nadzieja.
Teresa Rudolf
***
Wczoraj kopnął pan
kota, myśląc
że nikt tego nie widzi…
ale on poczuł
i tego nie zapomni,
– no, niby czego? –
zapytał pan,
– że pan to kanalia
a to mało?
***
Ubliżasz sąsiadom,
swoim dzieciom,
swojej żonie,
też i sobie
podobno…
Słychać wieczorem;
już psy szczekają,
a rano też ptaki
niosą twe
słowa.
***
Dziś, taki dzień
pachnący patrzył
mi kokieteryjnie
w oczy, szeptał
w zaspane uszy…
gdy nagle
zadzwonił budzik,
i zza okna wpadł
wiatr szalony,
zainfekował
wiadomości
wszystkie
i straszy…
…”INFLUENCER” !
***
“Dziwny jest ten świat”
śpiewał Czesław Niemen;
a on coraz dziwniejszy,
leży chory i załamuje
z bezradności miliardy,
miliony-bilionów rąk.
A Sztuczna Inteligencja,
chichocze i organizuje
w korzystnych cenach…
…urlopy na księżyc
Rok temu przybył do Berlina Marceli Klimek, młody polski artysta, wówczas świeżo po “studiach igielnych” (Needlework) w Hampton Court w Londynie.
Teraz przysłał materiały z wystawy w Gdańsku.
Tak się do niej przygotował:
https://youtube.com/shorts/FHHgtEWtDu8
I takie wykonał dzieło:
https://youtube.com/shorts/6iV7XyncebM
Continue reading “Marceli po roku”Teresa Rudolf
***
A przed oczyma
coraz bogatsza,
wystawa zdjęć
“naszych idoli”,
często ich głosy,
nagle wpadają
w nasz dzień,
cofając czas…
ich twarze migają
kinem, piosenką,
muzyką, iluzją
romansem,
słowem…
tragedią, radością,
życiem innych,
ale jakże często
nam bliskim…
I nagle On, Ona,
zwyczajnie,
tak po ludzku,
odchodzą…
…w zdjęcia,
w zdarte płyty,
wspomnienia,
w ciepło serca.
Jak to? Wy tacy
wszechobecni,
i nieśmiertelni,
też umieracie?
***
Świat z oczyma
otwartymi
dookoła
Ziemi…
Traci oczy, uszy,
wali się w gruzach,
umiera pod nimi,
nie pytany już o nic.
Giną wciąż ludzie,
giną zwierzęta,
ginie nadzieja,
ginie śmiech…
Pozostaje już,
tylko ironia tańca,
po katastrofie tego
Pokoju, co miał być
“wszędzie i na zawsze”.
Ela Kargol
Urodził się sto lat temu w Szopienicach, dziś kojarzonych przede wszystkim z netflixowym serialem Ołowiane dzieci. Ta niegdyś samodzielna, robotnicza dzielnica jest obecnie częścią Katowic.
Henryk Bereska wspominał swoje dzieciństwo z czułością. Dorastał wśród kochającej rodziny, niedzielnych obiadów i przydomowych ogrodów. Dzieciństwo biedne, ale szczęśliwe.
Continue reading “100 lat Henryka Bereski”Ela Kargol
Japoński Zakątek, droga muru i kwitnące wiśnie
Blady ten róż w tym roku, wypłukany deszczem. Płatki sklejone, kolor rozmyty.
Jakby deszcz chciał wypłukać pamięć o miejscu.
Continue reading “Pod opadającymi kwiatami wiśni”Teresa Rudolf
***
Życie czyjeś, jakże często
kwiatem przebijającym
beton,
skup się uważnie;
słychać cichutkie pękanie,
a i też
pierwszy
szept
kwiatu…
***
Powietrze wibrujące
w błyskach słońca,
w świetle księżyca,
niesie niewidzialne
ślady całego świata…
kurz wielkich bloków,
gotowanych latem ulic,
też niesionych wiatrem
pyłki roślin lub insektów,
głosy miłości i nienawiści.
***
Wyobraź sobie;
Twój cień
nagle buntuje się,
i odchodzi
w swoją stronę….
Zaczyna swe życie
niezależne od ciebie,
już nie chce być twym
negatywem, bez koloru,
niosącym wasz plecak…
pełen chaosu, ciężaru,
a zanim gdzieś odejdzie,
oddzieli “ziarno od plew”,
czy chcesz też zobaczyć,
co tam w dwójkę macie?
Wyobraź sobie,
twój cień zniknie
z twym plecakiem,
a ty nie wiesz
co w nim,
czy to kamienie,
czy perły,
a… czego więcej?
