Wodny Don Kichot, czyli Marek Włodarczak (2)

alias Tabor Regresywny

Szelmy z Kościelnej

Dużo młodzieży przewinęło się przez Towarzystwo Filozoficzno-Kajakowe im. Kubusia Puchatka, ale najbardziej charakterystyczną grupą były Szelmy z Kościelnej. Mieszkały przy ulicy Kościelnej, a właściwie na małym placu z kościołem w środku. Irenka jak chciała iść do kościoła, to otwierała okno w kuchni i już była na mszy. Ostrzegano mnie, że dziewczyny (piąta klasa szkoły podstawowej) miały już kontakt z alkoholem, narkotykami, o papierosach nie mówiąc. Dyrektor szkoły, do której chodziła Irenka, uciekał na jej widok. Kiedyś było włamanie do księgarni w sąsiedztwie miejsca, gdzie nocowaliśmy. Policja poprosiła mnie, bym podał nazwiska tych, co nocowali. Złapali się za głowę, jak ja daję sobie z nimi radę, bo oni się ich boją. Powiedzieli mi, że Agnieszka i Irenka pobiły dwóch dorosłych Rosjan na targowisku. Szelmy były niebywale zaradne, opiekuńcze i lojalne. Okazało się, że wystarczało zwalczać palenie i wtedy z innymi używkami nie było żadnego kłopotu. To nie znaczy, że nie miałem z nimi problemów. Nie było spływu, żeby któraś nie wywróciła się na kanadyjce albo złapała dziurę na kamieniach, i jak potem musiały to naprawiać, to strasznie na mnie bluźniły. Był problem, czy mogę zabierać syna w to towarzystwo. Kiedyś mój syn chciał spróbować papierosa. Irenka złapała go za kołnierz i prawie by go pobiła. – To byłoby świństwo, jak ty byś przez nas zaczął palić, gdy twój tata walczy z nami, żebyśmy nie paliły. Syn bardzo sobie cenił znajomość z Szelmami. Dzięki nim czuł się w Kłodzku, i nie tylko, bardzo bezpiecznie. Po prostu umiał na chuligańskie zaczepki odpowiedzieć stosowną wiązką.


Pływaliśmy Nysą Kłodzką do Morzyszowa, Szelmy ułożyły o tym nawet piosenkę. Miło było patrzeć, jakie te dzieciaki były szczęśliwe w drodze. Po powodzi Morzyszów był odcięty od świata. Woda zerwała jeden most, a w drugim wypłukała przyczółki. Atmosfera we wsi była kapitalna. Przypływaliśmy i robiliśmy wspólne ognisko. Ludzie przynosili, co kto miał do jedzenia, były śpiewy, skakanie przez ogień. Jak ktoś potrzebował, to przeprawialiśmy go naszymi łodziami na drugą stronę rzeki.

Była taka wyprawa, że przez cały dzień płynęliśmy do Otmóchowa nad jezioro. Prowiant został w Bardzie w moim samochodzie. W Otmóchowie znajomy miał pojechać ze mną po ten samochód. Coś poszło nie tak i Szelmy zostały same i bez jedzenia. W końcu przyjeżdżam, przywożę prowiant, przejmując się, że biedne dzieci zostawiłem głodne. A one pożyczyły gdzieś garnek, narwały w polu kukurydzy i ugotowały na ognisku. Jak przyjechałem, były już po kolacji.

Kiedyś popłynąłem do Morzyszowa z klasą syna. Dzieci z dobrych domów ze szkoły społecznej. W Morzyszowie miejscowi pytali mnie, kogo tym razem przywiozłem, bo dotąd przypływałem z takimi fajnymi, a tym razem jakieś takie niewychowane.

Jednak największą patologią była psycholożka, którą mi przydzielono, by prowadziła socjoterapię. Mówię to z całą odpowiedzialnością, bo znałem tę osobę od dzieciństwa. Zażyczyła sobie taksówki, która miała ją dowozić na nasze obozowiska. W końcu stanęło na tym, że zrobiła pogadankę w jakiejś sali i zainkasowała spore wynagrodzenie.

W Urzędzie Miasta zmieniła się kierowniczka komisji do spraw zwalczania skutków alkoholizmu. Wydawało się, że współpraca będzie się układała bardzo dobrze. Aż tu pewnego dnia idę do urzędu, próbuję wejść do biura komisji, a tu pani zastawia mi drzwi ciałem i próbuje zasłonić to, co się dzieje w środku. A tam na stole tort i szampan. Potem się dowiedziałem, że jakaś firma zajmuje się terapią bez narażanie dzieci na wywrotki na rzece, gotowanie na ognisku i przygodne spanie byle gdzie. Wszystko załatwiają na sali, z przejęciem opowiadając o skutkach ćpania i picia alkoholu. Byłem na takiej sesji i nawet zacząłem się przejmować dramatycznym zwierzeniami nawróconego ćpuna, gdy nagle zadzwonił telefon. Opowiadający przerwał swą opowieść, spokojnie odebrał telefon, po czym wrócił do zwierzeń. Tylko że czar prysnął.


Ilustracja: Claude i Konrad

Leave a Reply