Teresa Rudolf

Oczy –
fotografują, filmują,
od razu segregując obiekty,
które warto ocalić w sobie
na przyszłą tęsknotę,
wciąż kolorowe…

Lecz te inne uciekają 
chyłkiem,
by znienacka zacząć
straszyć
w jakimś czarno-białym
negatywie…

Uszy –
nagrywają pierwsze dźwięki:
ciepło, miłość, zachwyt
i śmiech,
uczą się już odróżniać
szmery salonów
od zgiełku
dzikiej dżungli.Cze

***

Nogi –
niektóre wrastają
w bezpieczną ziemię,
gdy raczkują, by z odwagą
móc kiedyś chodzić, biegać
i wciąż wędrować przez życie.

Inne, niepewne swojego
gruntu,
potykają się na prostej
drodze,
podobno „za mało pod
nogi patrząc”,

choć,
przecież uważają
jakże często
o wiele bardziej
niż każdy inny.

Ręce –
najpierw chwytają bliskiego człowieka,
potem z ciekawością poznają siebie
i rzeczy w najbliższym otoczeniu.

Niektóre już wtedy
zapamiętują świat
opuszkami palców,
by oddać go kiedyś
w dotyku –
takim, jakim jest,
lub tworząc z niego
własne dzieło.