alias Tabor Regresywny

Towarzystwo Filozoficzno-Kajakowe im. Kubusia Puchatka

Czy zawiodłem Pawła Krawczyka?
Na pewno wiele razy go zawiodłem, ale czy tak definitywnie? Nie byłem członkiem “Solidarności”, przyłączyłem się dopiero 13 grudnia. Nie dałem się kupić turystyce kajakowej ani wczasom pod żaglami, za to założyłem TFK im. Kubusia Puchatka.

Zaczęło się od żartu. Zastępca dyrektora liceum, który za mną nie przepadał, przed spotkaniem z rodzicami spytał mnie, co ja robię po lekcjach z uczniami i jak to się nazywa, bo rodzice pytają o jakieś zajęcia pozalekcyjne, a szkoła nic nie ma do zaproponowania. Towarzystwo e… Filozoficzno-Kajakowe – palnęłem. Trochę się skrzywił, ale zaczął zapisywać. No to dodałem – im. Kubusia Puchatka. Machnął ręką i miałem go z głowy. Czytaliśmy Nowy umysł cesarza Rogera Penrose i zapoznawaliśmy z ideą maszyny Turinga. Wtedy za sprawą żartu z kostką sześcienną pojawiła się kluczowa idea, którą żyję do dziś. Pływaliśmy na kanadyjkach po Nysie Kłodzkiej. Od Olgierda Antoniego Misiaka dostałem beczkę żywicy epoksydowej. Miałem jakieś stare sklejki i zaczęliśmy budować dwie nowe kanadyjki.

Wtedy też zaczęła się moja dyskusja z Darkiem Szwedem o związkach fizyki z literaturą. I wtedy przyszła powódź.
7 listopada 1997 roku.
Z hangaru nad rzeką woda wypłukała rozpoczęte kanadyjki a Nowy umysł cesarza wraz z Wyspą dnia poprzedniego Umberto Eco znalazły się dwa metry pod wodą. Po paru dniach uratowałem z błota Nowy umysł cesarz, natomiast z Wyspy dnia poprzedniego została tylko maź. Darek Szwed relacjonował nasze dyskusje prof. Feliksowi Przybylakowi z Zakłady Teorii Literatury Uniwersytetu Wrocławskiego. Dostałem od profesora zaproszenie na seminarium. Jego myślą przewodnią była teza, że “nic nie wydarzy się w kulturze, dopóki coś nie wydarzyło się w fizyce”. Po roku spotkań profesor zaproponował mi studia doktoranckie z teorii literatury I przygotowanie dysertacji doktorskiej o związkach między fizyką a poetyką Dzieła Literackiego.
Zbliżały się wakacje. Do naszego hangaru nad rzeką podeszła pewna pani i pyta, czy przyjął bym jej dzieci? Nie ma problemu, mówię. A ona na to: Ale ja mam dwadzieścioro parę dzieci. Okazało się, że jest z Urzędu Miasta, z komisji do spraw zwalczania skutków alkoholizmu i szuka formuły na zajęcia dla dzieci w okresie wakacji. No i zaczęło się. Były pieniądze, brakowało stowarzyszenia. Zakładałem je, prowadząc już zajęcia na wodzie. Widać to w odmowie zarejestrowania stowarzyszenia o nazwie Towarzystwo Filozoficzno-Kajakowe im. Kubusia Puchatka. Liczyłem, że ta nazwa uchroni nas przed próbami żerowania na naszej działalności. I do pewnego momentu to się sprawdzało.

Rysunek: Claude i Konrad
Zdjęcia: autor