Tabor Regresywny (Marek)
czyli druga wyprawa do Sokołowska
Na kolejny Festiwal Sztuk Efemerycznych w Sokołowsku wędrowałem w towarzystwie Gosi i Agnieszki, dwóch studentek z Krakowa. Zaczęło się od tego, że Marta Kotwica z ASP w Krakowie założyła grupę NOMADIC PLATFORM. Grupa przeszła chrzest w drodze z Ławicy do Sokołowska. Tak im się spieszyło, że przyjechały do mnie jeszcze w marcu. Marta, Michalina, Gosia i Agnieszka. Jak moja żona je zobaczyła, dała mi pieniądze na pociąg mówiąc – po pięciu kilometrach będziesz je niósł na plecach. Ale dziewczyny się uparły i ruszyliśmy w kierunku Sokołowska.
Po dwóch dniach marszu, z przygodnym noclegiem w jakiejś szopie, znaleźliśmy gościnę w fundacji In Situ w Sokołowsku. Okazało się, że festiwal będzie dopiero w lipcu, wobec czego wróciliśmy do domu, umawiając się na kolejną wędrówkę w lipcu. I tak w lipcu zjawiły się u mnie Gosia i Agnieszka. Z Martą i Michaliną mieliśmy się spotkać na miejscu. Lało, znów żona wcisnęła mi pieniądze na pociąg, tłumacząc to deszczem. Dziewczyny znów się uparły, że pójdą. Skończyło się na tym, że dojechaliśmy pociągiem do Głuszycy, a dalej ruszyliśmy pieszo w deszczu i pod wiatr.
Po paru godzinach wędrówki kompletnie przemoczeni zawitaliśmy do pensjonatu „Radosno”. Poprosiłem Radka, właściciela pensjonatu, o nocleg. Nie było wolnych pokoi. W końcu dał nam na jedną noc pokój z jednym łóżkiem małżeńskim. Trudno, ważne było, by się wysuszyć i rozgrzać. Na drugi dzień wyszło słońce, dziewczyny rozbiły namiot, a ja ulokowałem się w wózku. Dwa dni później dojechała żona i wynająła pokój. Tym razem Radek dał nam pokój z dwoma pojedynczymi łóżkami. Rano podczas śniadania mówię do Radka: – Jak przyjechałem z dwiema studentkami, dałeś nam pokój z łożem małżeńskim, jak przyjechała żona, dostaliśmy dwa pojedyncze łóżka. Rozumiem, że zarówno koszty rozwodu, jak i alimenty pensjonat „Radosno” bierze na siebie. Wyraził zgodę, na co mam świadków. Po festiwalu żona zgodziła się przejść ze mną i moim wózkiem do Głuszycy na stację kolejową, ale ani kroku dalej. Jak wsiadliśmy do pociągu, ktoś kto mieszkał na stacji zawołał z okna: a gdzie ta druga? To jest trzecia – odpowiedziałem.
W czasie festiwalu miałem piękną rozmowę z Alastairem MacLennanem z University of Ulster w Belfaście. Zasugerował, bym spróbował uchwycić w jedną całość wszystkie elementy, które składają się na cywilizację zachodnią. Przyglądając się występom artystów i wypowiedziom krytyków, nie bardzo wiedziałem, od czego zacząć. Zainspirowała mnie jednak pewna artystka, która powiedziała: – Idę się uchlać, bo czuję, że sztuka mnie nie usatysfakcjonuje. Ruszyłem tym tropem najpierw do tyłu, do Noego. On pierwszy się uchlał. Zwróćmy uwagę, że jak się uchlał, to leżał nagi w namiocie. Adam i Ewa w ogrodzie też byli nadzy, ale się nie wstydzili. No jasne, Noe też chciał być nagi i się nie wstydzić. Nie mógł tego zrobic na trzeźwo, bo od razu psychiatria. A tak, nikt nie wołał psychiatrów, każdy wiedział, że jak wytrzeźwieje, to mu przejdzie. Kilka tysięcy lat poźniej, gdy powstały kluby Anonimowych Alkoholików, Noe poszedłby na miting i opowiedział, jak to kiedyś się uchlał i leżał nago. I to mogloby go usatysfakcjonować. Zadowoliłby się opowiescią czyli namiastką rzeczywistości. Sztuka jako namiastka rzeczywistości, za którą tęsknimy skrycie, nie wszystkich satysfakcjonuje, podobnie jak mitingi AA. Na wschodzie słońca ogrodu Eden Bóg postawił na straży cheruby; jest to przedpotopowa nazwa psychiatrów. Cheruby ignorują pijaków i artystów. Problem w tym, że pijacy wracają, stąd ten kac, a artyści nie przekraczają granicy, co ich nie satysfakcjonuje i wtedy muszą się uchlać.
A kto z pijaka, jaka, jaka
śmieje się,
ten jest chamskiego rodu.
Śpiewaliśmy często przy ognisku.
Urzędy
Wyruszyłem wózkiem „Doktor H” (to ten po lewej) w kierunku Wałbrzycha na spotkanie z dyrektorem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Nie byłem umówiony. Najkrótsza droga prowadziła przez Czechy.
