Tekst za 10.000 dongów

by Ewa Maria Blog

Tabor Regresywny alias Marek Włodarczak

Władzy trzeba słuchać. Ale robić po swojemu. Im głupsza władza tym bardziej trzeba jej słuchać i robić bardziej po swojemu.

Mateusz Morawiecki po objęciu urzędu premiera pojechał do Torunia, gdzie zapowiedział rechrystianizację Europy. Nie wiadomo, śmiać się, czy płakać. Na szczęście zaraz po wyjeździe o tym zapomniał.

Minister edukacji, Przemysław Czarnek z kolei zapowiedział rozwijanie cnót niewieścich. Nie powiedział, po co. Prawdopodobnie sam się wystraszył tego, co powiedział. Z kolei nowa (ongiś) minister zdrowia zapowiedziała poprawienie jakości żywienia w zakładach opieki zdrowotnej. Genialne, tylko żadna poprawa jakości żywienia nie pomoże, jeżeli brak apetytu.

Continue reading “Tekst za 10.000 dongów” →

Maraton pisania listów

by Ewa Maria Blog

GOTOWI, DO MARATONU, START! 

Największa na świecie akcja na rzecz praw człowieka powraca!
Maraton Pisania Listów w tym roku potrwa od 27 listopada do 10 grudnia.
Już dziś możesz zarejestrować się na stronie Maratonu i rozpocząć planowanie wydarzenia! 

Wśród tegorocznych bohaterów Maratonu są m.in.: 

Rocky Myers, który po wadliwym procesie od 30 lat przebywa w celi śmierci w USA 
Wujek Pabai i Wujek Paul, którzy walczą o ochronę praw rdzennych mieszkańców Australii 
Ahmed Mansoor, który przebywa w więzieniu za mówienie o łamaniu praw człowieka w Zjednoczonych Emiratach Arabskich 

Będziemy pisać także listy w obronie bohaterów z Polski
Justyny Wydrzyńskiej, skazanej za pomoc w dostępie do bezpiecznej aborcji kobiecie będącej w przemocowym związku
oraz
Andrzeja Poczobuta, polsko-białoruskiego dziennikarza, skazanego na osiem lat kolonii karnej za wyrażanie swoich poglądów. 

Maraton możesz zorganizować w szkole, kawiarni, pracy czy innym miejscu, a także pisać listy samodzielnie.

Pokażmy także w tym roku, że razem mamy siłę!
Sprawmy, by nasi bohaterowie i bohaterki czuli, że nie są sami i zaapelujmy do decydentów o ochronę ich praw. 

Pamiętaj! 
Losy bohaterów / bohaterek Maratonu Pisania Listów zawierają treści, które mogą wywoływać trudne emocje.
Dostosuj treści do grupy wiekowej, która będzie brać udział w wydarzeniu.
Upewnij się , że przygotowane materiały są zrozumiałe i osoby mają wszystkie informacje potrzebne do zaangażowania się w działanie.
Pamiętaj o tym, że wybór, w sprawie których bohaterek / bohaterów będziecie pisać, należy do Ciebie i do Was!   



ORGANIZUJĘ MARATON!

ZOBACZ DLA KOGO PISZEMY W TYM ROKU I PODPISZ PETYCJĘ:

To działa
Petycja
Zostań obrońcą praw człowieka!
Amnesty International Polska

Transsyb (09)

by Ewa Maria Blog

Zbigniew Milewicz

Rosyjskie San Francisco

Ostatni, prawie stukilometrowy odcinek zaplanowanej trasy, do Władywostoku, pokonuję samochodem Iriny. Nowa Honda ma kierownicę z prawej strony, bo sprowadzono ją z Japonii, w której obowiązuje ruch lewostronny. Irina jest przyjaciółką Larissy i uprzejmie służy nam w ten weekend czasem i pojazdem. Podróż trwa godzinę, w dzień roboczy jechalibyśmy przynajmniej dwa razy dłużej, ze względu na korki. Na rogatce dosiada się Igor, partner Iriny. Urodził się tutaj i zna każdy kamień, będzie naszym przewodnikiem, przy okazji skorzysta i Larissa, bo nigdy nie miała okazji dobrze zwiedzić miasta. Najpierw jednak kierujemy się do sklepu meblowego, aby zamówić kanapę do nowego mieszkania, którą Irina kupuje na raty. Sklep czynny jest w soboty tylko do 13, trzeba się spieszyć. Przyjaciółka Larissy – wesoła, piegowata kobieta o sportowej sylwetce – jest z zawodu neurochirurżką, ale zawodu już nie wykonuje, także z powodów finansowych. Teraz prowadzi własny zakład kosmetyczny i póki co nie narzeka. Igor, emerytowany milicjant, jest chudym mężczyzną około czterdziestki o pobrużdżonej twarzy, ubranym w polowe ciuchy. Załatwianie formalności związanych z zakupem na raty przeciąga się w nieskończoność. Sklepowa księgowa nieufnie bada każdy papierek, który przynieśli Igor i Irina, zadaje podchwytliwe pytania, wreszcie sprawdza, czy nie są zadłużeni i łaskawie stawia pieczątkę. Sklep dostarczy towar po niedzieli, jesteśmy wolni.

Continue reading “Transsyb (09)” →

Czy żyjemy w symulacji? (Reblog)

by Ewa Maria Blog

Nowe prawo fizyki zdaje się to potwierdzać

Mateusz Tomiczek

Czy wszystko, co widzimy wokół, a nawet my sami to po prostu wystarczająco złożona symulacja komputerowa? Kwestia ta dotąd należała raczej do filozofii, a nie do nauk ścisłych, jednak nowe ustalenia dotyczące praw fizyki mogą sprawić, że już wkrótce taka możliwość będzie poważnie rozważana w środowisku naukowym.

Continue reading “Czy żyjemy w symulacji? (Reblog)” →

Nasz świat

by Ewa Maria Blog

Teresa Rudolf

Chory świecie nasz

Tysiące bezstialskich
śmierci bez śmierci,
tej, co po ludzku
przychodzi, pukając
do życia drzwi…

Setki, tysiące, miliony
okrzyków przerażenia,
zanim serce ostatnim
oddechem odda swoje 
królestwo tej ciszy złej. 

Świat, ta mogiła zbiorowa
tych śmierci najgorszych;
wielkie trzęsienia ziemi,
i te okrutne powodzie,
bądź bezlitosne pożary,

i też ciągłe, straszne, 
odwieczne wojny 
krajów przeciw 
innym krajom…

…a na ulicy,
człowiek
zadźga 
człowieka
nożem…

Dzieci naszego świata

Miliony dzieci,
te czarnowłose,
te blond, rudowłose,
chłopcy, dziewczynki,

przechodzą ulicą,
jadą tramwajem,
siedzą w szkołach,
w  przedszkolach,

bawią się w piasku,
stawiają babeczki,
śpiewają cienkim
dziecka głosem.

Są małe, 
dziś śliczne,
a kim kiedyś będą?
a jakie kiedyś będą?

Dawno, dawno temu,
rosły przesłodziutkie
dzieci, małe “hitlerki”
i całkiem niedawno 
ciche dzieci “putinki”,

a jakie zaczynają 
już dziś rosnąć,
ciemnowłose, 
rudowłose,
blond?

Oby 
przeżyły
swe życie
po ludzku,
jak… ludzie.

Drzemiące Zło 

Nagle budzi się,
najpierw na 
chwiejnych 
nogach,

coraz pewniej 
stawia kroki,
biegnie już
szybko,

coraz 
szybciej,
by zdążyć
przed Dobrem,

choćby
tylko…
…o jeden 
krok…

Frauen in Kreuzberg. Ein Spaziergang heute

by Ewa Maria Blog

Sprachcafé Polnisch & ewamaria.blog

Im Rahmen des Literaturprojekts von Elżbieta Kargol, Krystyna Koziewicz & Ewa Maria Slaska laden wir am Samstag, 21. Oktober 2023 um 12:00 Uhr zu einem Spaziergang ein.

Quest for Women
Kreuzberg

Wir treffen uns am Samstag, 21. Oktober 2023 um 12:00 Uhr vor dem Kino Sputnik an der Hasenheide 54 in 10967 Berlin (U-Bahn Südstern).

Wir werden Frauen “begegnen“, die in Kreuzberg tätig waren bzw. noch sind. Manche von ihnen werden Euch überraschen. Der Spaziergang endet um 15 Uhr im Café Strauss, einem Friedhofscafé in der Bergmannstraße.

Das Kreuzberg-Walking wurde von Anna Krenz (Grafik) und Ewa Maria Slaska (Biografien) konzipiert.
Die Teilnahme ist kostenlos, Spenden zugunsten vom Sprachcafé Polnisch – willkommen!

Polnisch – siehe unter dem Bild.


Polska Kafejka Językowa i ewamaria.blog
Elżbieta Kargol, Krystyna Koziewicz & Ewa Maria Slaska zapraszają na spacer dziś, w sobotę, 21 października 2023 roku o godzinie 12:00

Quest for Women
Kreuzberg

Zbiórka przed Kinem Sputnik na ulicy Hasenheide 54 / 10967 Berlin (U-Bahn Südstern).

W trakcie spaceru „spotkamy” kobiety, które działały w przeszłości lub wciąż jeszcze działają na Kreuzbergu. Jedna z nich jest Polką. Niektóre z nich Was zaskoczą. Spacer zakończymy o godzinie 15 w kawiarni Strauss na cmentarzu przy Bergmannstrasse.

Spacer po Kreuzberg stworzyły Anna Krenz (grafika) i Ewa Maria Slaska (biografie).
Udział w spacerze jest bezpłatny, datki na rzecz Polskiej Kafejki Językowej – mile widziane.

I oby pogoda nam dopisała!

Momentaufnahmen Berlin (1)

by Ewa Maria Blog

Monika Wrzosek – Müller

Kleiner Zwischenfall

An einer Bushaltestelle in Berlin will ein Behinderter im Rollstuhl zusteigen. Dazu muss der Busfahrer die Rampe herausziehen, also aus der Fahrerkabine aussteigen. Der Busfahrer ist ein älterer Türke, der Rollstuhlfahrer ein junger Mensch, vielleicht gay; schulterlange Haare in Rosa, die Fingernägel lang und weiß lackiert. Der junge Mensch ist beleibt, der Rollstuhl bewegt sich nur schwer und langsam. Die Menschen im Bus sind schon jetzt aufgebracht und unzufrieden, sie nörgeln, dass das alles so lange, zu lange dauert. Der Rollstuhl schafft es endlich rein. Der Busfahrer ist schmächtig und offensichtlich von der äußeren Erscheinung des jungen Menschen sehr überrascht, vielleicht auch irritiert. Er fährt die Rampe zurück, sie rastet mit einem lauten Klicken ein, er verrichtet die Aufgabe vielleicht einen Tick zu forsch. Der junge Mensch im Rollstuhl, schon im Bus, fängt an, laut zu überlegen, wo er denn hinwill, eigentlich doch zum Zoo. Offensichtlich hat er nicht auf die Busnummer geachtet und so hat er die falsche Linie erwischt; er will ja doch zum ZOO und steckt jetzt im 309er, der zur Wilmersdorfer Straße, S-Bahn Charlottenburg fährt. So schreit er – und zwar wie! – dass er sofort aussteigen will. Der schon genervte Busfahrer geht wieder raus, beginnt, die Rampe nochmal herausziehen, und stößt damit aus Versehen gegen das Schienbein eines jungen Mannes, der gerade noch den Bus erwischen will. Der junge Mann beginnt zu schreien, der Busfahrer ist völlig konfus und hilflos. Auch einzelne Businsassen beginnen, das Ganze laut schreiend zu kommentieren. Sie wollen den Busfahrer verklagen, das raten sie auch dem jungen Mann, es fallen Worte wie „unfreundlich“, „unprofessionell“, sie würden sich das nicht gefallen lassen. Inzwischen hat der junge Mensch im Rollstuhl es geschafft, den Bus zu verlassen, der Busfahrer fährt die Rampe wieder ein und geht zu seinem Platz am Lenkrad des Buses. Er schließt die Türen, der Bus fährt los. Doch im Bus ist jetzt die Hölle los, viele fühlen sich genötigt, ihre Meinung zu äußern und den armen Busfahrer schlecht zu machen. Zum Glück ist der junge Mann mit dem angestoßenen Schienbein vernünftig, er versucht, alle zu beruhigen, indem er sagt, dass nichts passiert sei, er lebe ja noch, er habe sogar den Bus erreicht, woran er gar nicht geglaubt hätte…

Der Busfahrer fährt los, danach zu schnell, bremst zu oft und missachtet sogar drei Mal die rote Ampel. Er ist sichtlich aufgewühlt, vielleicht mutet man ihm doch zu viel?

Frauen in Kreuzberg. Ein Spaziergang.

by Ewa Maria Blog

Sprachcafé Polnisch & ewamaria.blog

Im Rahmen des Literaturprojekts von Elżbieta Kargol, Krystyna Koziewicz & Ewa Maria Slaska laden wir am Samstag, 21. Oktober 2023 um 12:00 Uhr zu einem Spaziergang ein.

Quest for Women
Kreuzberg

Wir treffen uns am Samstag, 21. Oktober 2023 um 12:00 Uhr vor dem Kino Sputnik an der Hasenheide 54 in 10967 Berlin (U-Bahn Südstern).

Wir werden Frauen “begegnen“, die in Kreuzberg tätig waren bzw. noch sind. Manche von ihnen werden Euch überraschen. Der Spaziergang endet um 15 Uhr im Café Strauss, einem Friedhofscafé in der Bergmannstraße.

Das Kreuzberg-Walking wurde von Anna Krenz (Grafik) und Ewa Maria Slaska (Biografien) konzipiert.
Die Teilnahme ist kostenlos, Spenden zugunsten vom Sprachcafé Polnisch – willkommen!

Polnisch – siehe unter dem Bild.


Polska Kafejka Językowa i ewamaria.blog
Elżbieta Kargol, Krystyna Koziewicz & Ewa Maria Slaska zapraszają na spacer w sobotę, 21 października 2023 roku o godzinie 12:00

Quest for Women
Kreuzberg

Spotykamy się przed Kinem Sputnik na ulicy Hasenheide 54 / 10967 Berlin (U-Bahn Südstern).

„Spotkamy” kobiety, które działały w przeszłości lub wciąż jeszcze działają na Kreuzbergu. Niektóre z nich Was zaskoczą. Spacer zakończymy o godzinie 15 w kawiarni Strauss na cmentarzu przy Bergmannstrasse.

Spacer po Kreuzberg stworzyły Anna Krenz (grafika) i Ewa Maria Slaska (biografie).
Udział w spacerze jest bezpłatny, datki na rzecz Polskiej Kafejki Językowej – mile widziane.

Transsyb (8)

by Ewa Maria Blog

Zbigniew Milewicz

Czerepacha przyjmuje życzenia

Popularnym zajęciem niezamożnych Rosjan jest w Ussuryjsku rola „człowieka-mrówki“. Miejscowe biura podróży oferują jedno lub kilkudniowe wycieczki do Chin, wizę można załatwić w ciągu jednego dnia. Chiński biznessmen kupuje Wani bilet na podróż autokarem, do przygranicznego Harbinu, albo samolotem, bo czasami trzeba udać się w głąb kraju, na miejscu dają mu torbę ważącą 10 kilogramów, bo tyle wolno przewieźć przez granicę i człowiek wraca. Oddaje komu trzeba towar i ponownie rusza do Chin. Nie wie nawet, co przewozi. Sam ma z tego interesu tyle, co na sobie. W Harbinie kupuje kilka kurtek albo par spodni, to wszystko nakłada na siebie i przewozi przez granicę. Jak dziennie zrobi jeden kurs, to coś tam uzbiera, bo za bilet nie płaci.

Continue reading “Transsyb (8)” →