Łucja, martwi się nie martwią

Łucja Fice

Przyjdzie taki dzień-morderca
Wysączy krew z serca
Przyjdzie taki dzień
Zawołam na ratunek
Cały boski orszak
Nic nie pomoże
Gdy zastygną na ustach słowa

Rozmowa z nieżyjącym mężem

W ostatnich latach spotykaliśmy się na chwilę i szukaliśmy o omacku. Chcę z Tobą porozmawiać o mojej tęsknocie, ale jesteś zbyt daleko, by mi się nawet śnić. Przenicowałeś się na druga stronę, na planetarne chybił trafił, w ciszę Prokol Harum. Do kogo mam teraz mówić? Zapraszam Cie do mojego laboratorium snu, do tej ciszy Bacha, która już powstaje za dnia z kryształków wyobraźni. Wejdźmy TAM razem po schodkach, a później na prawo. Drzwi są otwarte. Bądź mi świadkiem, powróż mi z gwiazd, ustaw tarota. Jesteś mi to winien po tych wszystkich krzywiznach życia. Rozmawiać z Tobą mogę tylko w czasie snu. Choć sny mogą wydawać się nierzeczywiste, jednak są prawdziwe. Choć w czasie snu mogę wydawać się nieprawdziwa, będę rzeczywista. Tak! To ważne, ważniejsze nawet od Twojego cienia. Spotkajmy się w sekrecie. Obiecuję, że będę pięknie milczeć, za tajemnice zza granicy zdarzeń. Czy widzisz, że jestem jak śnięta ryba, pojedyncza, odrębna, ale mrugam do Ciebie w zakłopotaniu. Czy będziesz chciał przeprowadzić analizę snów w moim laboratorium? Zrozumiem wszystkie symbole, cokolwiek, czymkolwiek będziesz w moim śnie. Na razie doprowadzasz moją tęsknotę do wrzenia. Dla mnie przeszłość nie minęła. Wciąż istnieje. Jest w mojej teraźniejszości. To tylko złudzenie ucieczki czasu. Ciągle powracam do przeszłości, do obrazów z najlepszych lat młodości. To nie minęło, jest we mnie. Poprzez pisanie i spoglądanie na nasze zdjęcie sprzed lat, uwalniam słowa, emocje, powracam TAM, KIEDYŚ, PRZEDTEM. To ciągłość zdarzeń. Chociaż przeszłość to żal, żal tego, co się straciło. To też żal za tym, czego się nie miało. Wszystko jest już historią. Zostałam sama ze sobą, ze swoim lustrem. Wmawianie sobie, że życie przede mną, to czysta hipokryzja. Byłeś facetem z którym można było porozmawiać o Einsteinie, Newtonie, polityce i ogólnie pojętej historii. Twoja inteligencja wykraczała poza przeciętną. Tyle było w Tobie ciekawego, absorbującego, choć wiele skrzętnie ukrywałeś. Czy Cię kochałam? A może kochałam to COŚ, co było w Tobie, w Twoim wnętrzu? Proszę, czekaj na mnie z tą swoją cierpliwością, gotowy, by zatańczyć ze mną walca. Ty, w nowym garniturze, ja w pięknej sukience i lakierkach na niebieskim dywanie przy niebiańskiej muzyce. Zaczniemy nowa bajkę.

Twoja żona Luśka

List do męża z Passau I

Kochany

Chcę Ci opowiedzieć, jak pięknie jest czekać. Trzymać w dłoni jabłko całe dla ciebie i byś jeszcze raz mógł ze mną zgrzeszyć. Myślę teraz o DOMU, który tak daleki i ta odległość między nami. Ktoś zapalił już wszystkie światła. Dunaj się pali. W wartkiej wodzie odbija się Passau i moja tęsknota, a obok na parapecie rośnie sterta myśli i nadpalonych papierosów. Chcę, żebyś tu przyszedł i mnie stąd zabrał. Chcę kłamać, że jeszcze będę szczęśliwa. Słońce zaszło czerwonym arbuzem. Pestki snu wpadły do oczu. Ciepło, gorąco, duszno. Dzisiaj nawet ptakom nie chciało się latać… Psy sąsiadów płaczą, że nie mogą biegać po deptaku wieczorem.

Kochany, ten spokój tutaj smakuje miętą. Chociaż… nie. Tęsknota nie ma smaku. Czuje tylko głód powrotu. DOM. Na słowo DOM moje serce staje z zamętu i strachu. Kiedy pójdę spać i zamknę oczy, to znów Ciebie zobaczę i znów będę tam, gdzie moje miejsce.

Dobranoc. Twoja żona. No cóż tylko żona

Luśka

List do męża II

Chcę wierszem o czystej urodzie pomówić o tęsknocie
Siedzę na ławce nad dunajskim brzegiem
W kamień się zamieniam
Już jestem kamieniem
A kamień słyszy szum wzbierającej rzeki
Dunaj wylewa
Zatapia kamień
Leżę już pogrążona w strumieniach i myślę
Że pogrążę rodzinę w rozpaczy bo dołączę do grona
Cycerona Einsteina Ottona
I wszystkich innych którzy byli i już ich nie ma
Choć do nazwisk wielkich nie mogę się przymierzać
To historia życia i śmierci zawsze będzie świeża
Wszak kamień też umiera

Passau, lipiec 2016

Teraz możesz wszystko

Obmyć w majestacie własne myśli
Wyskoczyć z platformy materii
Zanurkować w biofotony
Pozostawić genetyczne cechy i bez sensu epizody
Jesteś wielki w skali Plancka
Twoje myśli mogą klaskać
Możesz być oddechem skały
Zobacz! Świat się rozpadł
Ten co cię otaczał
Możesz mieć ostrogę z światła
Unieść lęki jak Giganta
Przejść po strunie z dźwięku słońca
Z cyfr złożony
Niewidzialny
Rozsypie się twój aksamitny płaszcz
Co z komórek enzymów i białek
Centrum Dowodzenia już nie działa
Skończył się fenomen twego ciała
Nie ma cię na horyzoncie zdarzeń
Nie stoisz sobie na przeszkodzie
Podróżujesz do przyszłości której ja ogarnąć nie mogę

Tęsknię

Skurczył się mój świat bez Ciebie
Wlokę swój cień każdego dnia
Mam połowę serca
Co wieczór odmawiam modlitwę z prośbą o sen
W którym będzie tak jak było
Pragnę wyrwać ciebie z gorsetu nocy
Ocal moje marzenie
Kiedy przekroczę próg zaproś mnie do walca

8 thoughts on “Łucja, martwi się nie martwią”

  1. Bardzo osobiste, emocjonalne, refleksyjne wiersze…
    Wmalowują się ekstremalnie w nastrój obecnych Świąt, czuje się zapach dymiących świeczek.
    Pozdrawiam Łucjo,
    Teresa

  2. Kochani, tak jak uprzedzałam, wstawiłam próg kontrolny, żeby się pozbyć galerników i innych filozofów. Wszystkie Wasze wpisy odblokowuję natychmiast, to znaczy oczywiście od razu, jak tylko jestem przy komputerze. Tak czy owak, NO WORRIES! Wszystkie Wasze komentarze są…

    1. no tak,ale wpisy cyberhejtera pojawiaja sie NATYCHMIAST,
      natomiast moje DOPIERO wtedy jak dziedziczka laskawie na gumno spojrzy…

      1. Nie, nieprawda, żadne komentarze nie pojawiają się teraz od razu. A że dziedziczka nie zawsze ma czas na gumno spojrzeć, to z kolei oczywista prawda. Dziedziczka też czasem sypia, albo idzie do kina. Ale dziedziczka by chętnie poprosiła dziedzica z sąsiedztwa, żeby rzucał okiem na gumno, jak ona nie może. Więc chętnie bym Ci pokazała Tiborze, jak ucinać w zarodku łby hydrze

  3. Dziękuję Tereso, że jesteś TU i za Twoje dobre słowa. Słowa zawsze są pokarmem dla duszy, a Twoje, to najlepsza polska kuchnia. Dzisiejszy dzień łączy nas z Tymi co odeszli. Czuję to, prawie fizycznie .Pozdrawiam

  4. Kiedyś napisałam tu dla blogu coś, co nieustannie podobnie odczuwam, wiec pozwolę sobie podzielić się tym znów dzisiaj :

    Zaduszki

    Zapach świeczek,
    kwiatów cmentarnych,
    gdzieś się unosisz,
    tuż nade mną…

    Patrz, tak kolorowo
    dzisiaj, to chryzantemy,
    białe, a te łososiowe,
    to dla Ciebie…

    Siądę na troszkę,
    posłuchaj moich myśli,
    ich muzyki uroczystej
    na dzisiejszy dzień.

    Słyszysz? Słyszysz?
    Liście szeleszczą…
    chłód już zimowy…
    znów odchodzisz…https://youtu.be/fVCAFvIq_F8
    TRu

  5. Powtorzę ten link po raz drugi, poprzednio coś tu nie wypaliło.
    Song ten towarzyszy mi w różnych ważnych egzystencjalnych sytuacjach,
    nastrojach, wierszach…
    T.Ru

  6. Do osoby komentującej jako Rosi – tak jak zapowiedziałam, wysłałam maila z prośbą o podanie danych osobowych tylko do mojej wiadomości jako administratorki i redaktorki bloga ewmaria.blog. Przyszła odpowiedź, że taki adres nie istnieje. Tym samym kończymy współpracę.
    Pisałam to już wielokrotnie – każdy może publikować na moim blogu, jeżeli nie sieje nienawiści, nie pochwala przemocy i nie reprezentuje skrajnie antydemokratycznych postaw (antysemityzm, rasizm, seksizm). Może publikować, nawet jeśli ja osobiście nie zgadzam się z jego / jej poglądami. Może również publikować pod pseudonimem. Ale ja muszę wiedzieć, kim ta osoba jest, ponadto musi ona do mnie napisać i zaproponować publikowanie wpisów, a ja muszę na to przyzwolić.
    Jeśli ktoś nie akceptuje tych warunków, nie pojawi się jako autor i zostanie zablokowany jako komentator. To mój blog i to ja decyduję, kto u mnie pisze.
    Osoba komentująca jako Rosi jest kolejnym wcieleniem poprzednich agresywnych komentatorów (lub ich pobratymcem), i, podobnie jak one, zostaje tym samym zablokowana.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.