Lato 2019. Codziennie jeden wiersz (21). Kulikowska

Katarzyna Kulikowska

Samotność

Czarna pani przechadza się po pustych pokojach
Przegląda w lustrze wspomnień
Zrywa kartki z kalendarza jak zeschłe liście
I czeka

Przesiąkłam deszczem
Pełna wilgoci wypuszczam z ust strzały
Ukrywam się w kamieniu
Nie odczuwam nic
Nawet ognia Twojej obecności

Jedno spojrzenie
Jeden gest
Przezroczystość myśli
Embrion lęku wykluwa się
Powietrze gęstnieje

Będę milczeć
Nic nie powiem
Powiem nic
Będę niczym
Będę nic
Nie wykrzyczę tego że nie ma nic
Zawsze będzie szyba której nie chcesz zbić
I drgające znikające nic

Gdy patrzysz na mnie słonecznieję
Wplatam we włosy promienie
Przesypuję piasek przeznaczenia
I nie wiem

Połknęłam ciernisty krzak Twojej obojętności
Przekłułam sobie język i duszę
Słowa zarosły kolcami

Przez sekundę jestem
Przez tysiąc czasów nie istnieję
Wypełniam czas niepokojem jak żrącym kwasem
Palę kartki wspomnień


PS od Adminki: na tym kończę tymczasem letni cykl jednego wiersza, ale na życzenie możemy tę akcję powtórzyć w sierpniu. Czyli – proszę o przysyłanie wierszy.

1 thought on “Lato 2019. Codziennie jeden wiersz (21). Kulikowska”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.