Sezon ogórkowy

by Ewa Maria Blog

Lato się definitywnie skończyło, już nawet prasa podała, że mamy zabierać ze sobą kurtki, bo nawet jak przez chwilę jest słonecznie, to zaraz i tak będzie zimno. Jeszcze w zeszłym tygodniu był koszmarny upał i lato hulało, a jak lato, to próbuję zdążyć przed jego końcem z… ogórkami. W zeszłym roku Ela pisała o ogórkach małosolnych, teraz ja znalazłam ogórki na pierwszej stronie dziennika Berliner Zeitung (i proszę nie mylić z brukowym BZ).

Tytuł jest świetny: Kryzys ogórkowy na Islandii, i podtytuł: Logan Moffitt wiralnie prezentuje się z warzywem.

Continue reading “Sezon ogórkowy” →

Ela i Don Kichot, czyli czego się dowiadujemy dzięki pewnej pocztówce

by Ewa Maria Blog

Poudre et Cigarettes d’Abyssinie Exibard

czyli proszki i papierosy abisyńskie nadzwyczaj skuteczne przeciw astmie, produkowane w laboratorium H. Ferré, Blottiére & Cie (to Cie znaczy compagne – spółka), w Paryżu na ulicy Richelieu 28. Tam też ok. roku 1913 wydawano serię kartek reklamowych, z których jedną, tę z Don Kichotem, dostałam na urodziny od Eli Kargol:


Continue reading “Ela i Don Kichot, czyli czego się dowiadujemy dzięki pewnej pocztówce” →

Samotny myśliwy 10

by Ewa Maria Blog

Katarzyna Krenz

jesienne mgly 006E

Foto Autorka: Poranne mgły

10. Rysunek na piasku

Obraz rozbrzmiewał wiatrem:
fale płaszczyzn i plam barwnych
prowadziły po przekątnej w głąb,
by tam zgodnie uderzyć w struny
wzroku. To był dobry znak, który

mówił mu, że ucieczka z tej bezludnej
wyspy była możliwa. Aby tak się stało,
obraz musiał ożyć. Farba i płótno?
To ziemia, woda i powietrze. Tak było.
I teraz tak musiało być – jak dawniej.

Wyspa to wiedziała, była jak otwarta paleta.
dlatego pozwolił jej stąpać przez sepię
jałowego ugoru. Twarda bruzda
zasychała szybko, utrwalona werniksem z
morskiej soli. Dzięki temu zachowa

na zawsze pamięć kształtu, połączy
ukryty genotyp ziarna i kłącza, popiołu
i kamienia. Nie dopuści do odkształceń
w wyniku jego nieostrożnej decyzji. On
wahał się, lecz mimo to zrobił następny krok.

Chyląc głowę pod niebem z ołowiu,
przeszedł suchą stopą na drugi brzeg
płótna. Nawet jeśli ziemia miałaby
otworzyć krater wulkanu, a morze
zamknąć mu drogę odwrotu – nie cofnął się.

Szedł tam z tęsknoty za dawnym światem,
lecz wiodła go także ciekawość odkrywcy:
zapragnął jako pierwszy dotknąć horyzontu,
przekroczyć ciemną grań samotności. I żyć dalej.

C. / 14.05.2011

Magnolia, magnolia…

by Ewa Maria Blog

Agata Koch

W 1874 roku Czetwertyńscy wybudowali w Milanowie przyfolwarczną szkołę, do której uczęszczały również dzieci z okolicznych wsi, powołali do życia i wyposażyli Ochotniczą Straż Pożarną, wspierali założoną przez mieszkańców Milanowa orkiestrę dętą oraz amatorski teatr. Włodzimierz Czetwertyński pełnił wiele funkcji publicznych. Maria Wanda Czetwertyńska hojnie wspierała inicjatywy społeczne, skierowane w szczególności do kobiet i dzieci.

Książę Włodzimierz był miłośnikiem przyrody, bibliofilem, interesował się również literaturą i sztuką. Toteż w dworze znalazło się pomieszczenie na oranżerię, bibliotekę, galerię obrazów oraz archiwum rodzinne.

Continue reading “Magnolia, magnolia…” →

Szkice do przewodnika po Biblii Cygańskiej (11)

by Ewa Maria Blog

Marek Włodarczak alias Tabor Regresywny

Wszystko co napisałem opiera się na założeniu, że świat, którego doświadczamy naszymi zmysłami, jest iluzją. Hindusi mówią “mają”, a Parmenides określał ją jako “mniemanie”. Źródłem tej iluzji jest rzeczywistość dostępna wyłącznie naszemu umysłowi. Matematyczny model takiej rzeczywistości nazywam Matrixem 40 i 4. Można ją sobie wyobrazić, ale nie da się jej zobaczyć.
Nazwijmy fizyką odpowiedź na pytanie: co jest źródłem naszych wrażeń? Jeśli to, co widzimy, to będzie to FIZYKA WRAŻEŃ, jeśli to, czego nie widzimy, to będzie to FIZYKA WYOBRAŻEŃ. To są dwa różne światy. Nie mniej zarówno równania jak i wyniki eksperymentów będą takie same. Różne tylko będą odpowiedzi na pytanie “W jaki sposób czynić ziemię sobie poddaną”? O tym opowiadam w Szkicach do przewodnika po Biblii Cygańskiej.

Frauenblick: Der Kulturpalast

by Ewa Maria Blog

Monika Wrzosek-Müller

Pałac Kultury i Nauki PKiN

Vor ein paar Tagen habe ich im Spiegel einen Artikel mit dem Titel „Ein Teufel von einem Turm“ gelesen. Er handelte von dem Warschauer Kulturpalast und davon, wie dieser Bau, ein Geschenk Stalins, von den Polen zuerst gehasst, dann aber zum Symbol einer selbstbewussten, modernen Stadt wurde; die Warschauer lieben ihn inzwischen und können sich ihre Stadt ohne den protzigen Kolos nicht mehr vorstellen.

Continue reading “Frauenblick: Der Kulturpalast” →

Historia Ukrainy w pigułce Broma (10). Kozacy. Unia Lubelska.

by Ewa Maria Blog

Roman Brodowski (Brom)

Życie na pograniczu wielkich mocarstw płynęło tokiem „Okrainy”. Na naddnieprzańskie ziemie w pobliżu kozackich stanic napływało coraz więcej uchodźców. Jedni przejmowali pod uprawę bogatą w minerały, żyzną ziemię, drudzy uprawiali rzemiosło, a jeszcze inni wstępowali do kozackich oddziałów wojskowych. Każdy zajmował się tym, co potrafił najlepiej. Tę wielokulturową mieszankę przybyszów, pragnących godnego i ludzkiego traktowani, łączyły te same pragnienia, wolności, równości i sprawiedliwego traktowania. Sytuacja, w jakiej się znaleźli, wymuszała na nich nowe obowiązki, musieli uczyć się tolerancji wobec innych, życia wspólnotowego, by móc się zasymilować w nowym środowisku. Nie było to łatwe. Przybywający pod „ochronne skrzydła braci kozackiej” przynosili ze sobą stare nawyki, kulturę, język.

Continue reading “Historia Ukrainy w pigułce Broma (10). Kozacy. Unia Lubelska.” →

Tańcz dalej

by Ewa Maria Blog

Teresa Rudolf

Moja szufladka

Zacznę dla niej zapisywać
znów me wiersze, myśli…
odkrycia dnia i nocy,
opisywać sny 
i wymysły.

Wyścielona miękko, serdecznie,
czeka niecierpliwie już na mnie,
chociaż porzucona i zdradzona, 
ciągle wierna, z jakże otwartymi
ramionami…

…już idę.


Przyjaźń

Nie oddalaj się 
ode mnie, a jeśli, 
to płynnym krokiem, 
bez odwracania głowy
bez ostatniego spojrzenia, 

bez zakłopotania twarzy, 
bez oczu z dziwnej odchłani, 
zabieraj już tę swoją obcość, 
w obcą obcość, wciąż nie moją.

Nie oddalaj się
od siebie, a jeśli,
to szybkim krokiem, 
i odwróć się za siebie,
to są Twoje własne ślady… 

… to Ty, 

wróciłaś, 
tyłem?


Dusza 

Obraca się w tej mgle
w sukience kremowej, 
zanim wyssie ją słońce. 

Kręci się, kręci szybko, 
opada z niej suknia
z tiulu, szyta nocą. 

I ona dalej tańczy, 
chyba jakaś dusza
bezdusznie naga… 

Piosenki o Don Kichocie

by Ewa Maria Blog

Ewa Maria Slaska

Był już Jacek Kaczmarski, był w tym samym wpisie Wojciech Młynarski i był Jerzy Połomski, ale teraz sięgam do zasobów internetowych. Zarzucam sieć do sieci, czyli wpisuję w google hasło “Don Quijote song” i od razu mam cztery fajne tłuste ryby (kolejność taka, jaką zasugerowała sieć):

  1. Piosenka z domu towarowego Donki, o której TU pisał Konrad. Internauci skarżą się, że ta piosenka to tak zwany “robak w uchu”, coś czego nie da się usunąć z pamięci.


  2. Magazine 60, francuski zespół z lat 80 śpiewa hiszpańską piosenkę

“

Don Quichotte (No Están Aquí)” lub “Don Quichotte“, to singiel nagrany przez zespół Magazine 60 w roku 1984 ; piosenka znalazła się później w albumie Costa del Sol Autorzy: Jean-Luc Drion i Dominique Régiacorte; uzyskała we Francji 10. miejsce na liście przebojów, w Austrii 25., w Niderlandach 42. i w USA 56. Została też wykorzystana przez telewizję amerykańską w serialu Northern Exposure.


3. Edoga Sullivan, Miracle Shopping Don Quijote

https://sonichits.com/video/Edoga-Sullivan/Miracle_Shopping~Don_Quijote_No_Theme~?track=1


4. Nik Kershaw, Don Quijote

Samotny myśliwy 9

by Ewa Maria Blog

Katarzyna Krenz

poranne mgly 016

Foto: Katarzyna Krenz, Poranne mgły

9. Święty dzień

W niedzielę, jeśli była to niedziela,
a z jego wyliczeń wynikało, że była,
pogodna i bezwietrzna, Stary Poeta
w obecności stada mew wygłosił kazanie:

„Bracia, wspomnijcie dzień, gdy Słońce
przestało być bogiem i narodziło się królestwo
Słowa. Miało być silniejsze od życia. Wierne.
Przychodziliśmy i odchodziliśmy, a Ono
wciąż było. Jak Słońce. Pamiętacie?

Z początku u Boga było, aż samo stało się
Bogiem. Słowo. Przemienione w ciało,
napełniło się młodą krwią i oddechem.
Pewnego dnia umarło, a jednak nie umarło.
I bez Niego nic się dalej nie działo, ani miłość,
ani gniew, ani ziemia, ani niebo. Ani dzień.
Ani noc. Nic. Dlatego nazywaliśmy je
światłością i drogą, choć niejeden z nas
śnił potajemnie o innym życiu. Zdrajca!

Gdzie jest dziś Bóg, gdy Słowo milczy
niewypowiedziane? Kto pierwszy nazwał
Milczenie złotem – dlaczego nie Mowę?
Dlaczego nie okruch czułości, nie sen
bez jednej myśli i lot ku gwiazdom w mroku?
Tego nikt nie wie. A nawet jeśli wie i zna hasło –
nie powie. Milczenie jest skarbem, bywa i torturą.

Bracia, przestańmy się błąkać. Odrzućmy złoto.
Wydziedziczeni, zbierzmy siły i odwagę. Powstańmy.
Idźmy budować. Stwórzmy. Zacznijmy od początku.”

*

Poczuł na czole chłodny powiew. Otworzył oczy.
Niebo zachmurzyło się, morze poczerniało.
Ptaki z krzykiem zerwały się do lotu.

Nadciągał sztorm.