Teresa Rudolf

Jesienna kabała

by Ewa Maria Blog

Teresa Rudolf

Liść jesienny

Czytam z niego
jak z mojej ręki,
wiatr go przyniósł
i gdzieś zagoni.

Linia życia.. 
jakaś taka dziwna,
porozrywana,
co z Tobą listku?

A liść  patrzy 
rdzawo na mnie,
gotowy do odlotu,  
wiatr nim kręci.

I oto odleciał,
patrzę na swą
rękę, linia życia
pozrywana jakaś,

…eeee tam,
nie znam się
przecież
ani na rękach…

…ani na liściach

Czarny sen o przyszłości

Patrz, patrz, patrz,
ale czy widzisz?
Słuchaj, słuchaj,
ale czy słyszysz?

To ta autostrada 
głośniejsza od szumu
wiatru, śpiewu ptaków,
tu w środku lasu.

Jakaś mieszanka
tego, co chcesz,
z tym, co musisz,
i z tym, co jest.

Zamknij oczy, 
zamknij uszy,
usłysz znowu
świergot ptaków,

zdrowych drzew
zieleń zobacz, 
zapach tego mchu
poczuj, odpręż się.

Otwórz oczy, 
znów autostrada,
zapach smogu rani
ogołocony las… 

…za ile to już lat? 

Tęsknoty jesienne

by Ewa Maria Blog

Teresa Rudolf

Tęsknota

W głowie obrazy,
zapachy, smaki,
wspomnienia,

pora roku uwodzi
na spacer tam,
lub tam, albo tam,

w sercu ciepło, 
oczekiwanie ponad  
miejscem i czasem

w całym ciele,
niepewność jakaś 
drży, co się spełni…

znów ten zapach
wraca, ten obraz, 
i to wspomnienie…

w głowie stary  film, 
a nowy smutek
w sercu…

że jeśli nawet…
to może być coś
“nie tak”.

Jesienne słońce

Jesień znów,
lato zabrało już
prawie wszystkie
“szmatki i lalki”

i “poszło się bawić
na inne podwórko”,
pozostawiając złote
słońca  resztki…

A ono, jak złocista
lampa na niebie, 
raz zapala się,
a raz gaśnie,

…jak i we mnie,
raz zapala się,
a raz gaśnie…

…tak, tak
we mnie też
już jesień…

Migawki

by Ewa Maria Blog

Teresa Rudolf

Dzwoneczki

Przypominam sobie,
radosne dzwoneczki,
jakby tysiące owieczek
w głowie.

To chyba tak radość 
dzwoniła, grając na  
dzieciństwa łące
beztroskiej.

Pamiętam niebieskość
malującą mój dzień
kredkami lata, złotej 
nie zabrakło.

Pamiętam te dzwonki,
delikatniutkie, też jakby
wieczorne świerszczenie
do marzeń.

Róża na wietrze

Jakże dzielną różą była,
wiatrem ostrym wyginana,
spontanicznie elastyczna
w tańcu do jego muzyki,

ukazując lekkim 
kołysaniem szalonemu 
wiatrowi nieugiętą 
egzystencję dumnej róży. 

Listki z zimna dygoczące,
płatki zaciśnięte razem, 
a pomocy znikąd, 
tylko to: “oko w oko”.

Wygrałaby, ale komuś
niegroźny był ten wiatr
i zgrzytnął nożycami…

…róża podcięta w ruchu,
przestała pląsać.

A życie jest życiem

by Ewa Maria Blog

Teresa Rudolf

Uniwersum człowieka

Człowiek,
stworzony na
“podobieństwo
Boga” myślisz,
taki człowiek?

Człowiek,
raz wielce 
ważny, raz 
mały jak 
muszka?

Kim jest 
człowiek, 
z umysłem, 
i sercem,
dla świata?

Czym jest 
to sumienie
człowieka,
kata innych 
istnień?

Człowiek,
raz twórca,  
raz dyktator
w ogromnym
Uniwersum… 

Ten władca, 
raz śmieszny
raz potwór,  
zdmuchnięty
jak świeczka??? 

Kocie szczęście

Mały kot, 
boleśnie zmarznięty
wtula się w metalową,
zimną poręcz schodów, 
o cieple miękkim marzy.

Nie wie,
że zimne z zimnym, 
a gorące z gorącym
rodzi więcej zimna
lub gorąca… zależy.

Nie wie,
że człowiek zły, 
z jeszcze gorszym
to cierpienie, a dobry
z lepszym to miłość.

Nie wie, 
nie zna nic, prócz 
zimnej poręczy i głodu, 
gdy… jakaś ręka unosi 
go powolutku i wysoko.

Nie wie,
skąd ten 
miękki głos,
ale przestaje
już czuwać…

…zasypia wtulony
w ciepłą rękę.

Karta zła

Mucha chodząc
po gładkiej szklance  
chciałaby do środka,
do wnętrza, przez szkło.

Aksamitna ślizga się
po zeszycie szkolnym,
stając przy literze M,
zaczyna wspinaczkę.

Pełzając leciutko
po włosach Haliny
wącha je, blond,
i… dopada ją ręka!

Czołga się wolno
po ziemi, poturbowana
z połamanymi czułkami,
płacząc nad tym marnym,

nikomu niepotrzebnym
muszym życiem, 
gdy słyszy szept
innej muchy:

“Idę już Cię przytulić”…

Myśli (3)

by Ewa Maria Blog

Teresa Rudolf

Każdego dnia zachodzące słońce zabiera ze sobą zachodzący dzień, bez względu na to jaki był, a wschodzące zaprasza do nowego dnia, też bez względu na to, jaki będzie.

Słoneczniki to jakby “kwietne odpryski” słońca, 
zajdą kiedyś jednorazowo i ostatecznie,
jak wszystko inne, co żyje na tej ziemi. 
Tylko słońce wkradło się w protekcję nieba,
pokazując się codziennie rano i wieczorem
w nieskończoności swojej.

Wejście do  jakiejś dziury jest niejednokrotnie dużo łatwiejsze niż z niej wyjście, czasem bowiem jest już tam tak wygodnie, jak, przysłowiowo mówiąc, w “domowych kapciach”.

Niektórzy mają tak dalece wszystko w nosie, że gdyby było to tylko możliwe,
najchętniej by w nim po prostu zamieszkali.

Najtrudniejszy most, przez który przyjdzie mi kiedyś przejść,
mógłby  być ozdobiony pięknymi, przekolorowymi, pachnącymi kwiatami.
Byłabym szczęśliwa i wdzięczna.

Drzewo co roku na nowo zazieleniając się, daje ci cień, 
najstarszy na świecie “eco-parasol”.

    Utrwalony na zdjęciu strumień fontanny jest jakby zamrożeniem ruchu i dźwięku, śmiercią fontanny.

    Myśli (2)

    by Ewa Maria Blog

    Teresa Rudolf

    Nie ma bardziej bezwarunkowej niewinności, czystości, jak ta w naturze.

    Obraz oglądany z otworu w murze lub ścianie, to tylko drobny wycinek kompletnie innego, tajemniczego świata.

    (z sieci)

    Motyl, narcyz wśród owadów, poszeleści tiulowymi skrzydełkami w efektowne wzorki, pomiesza w głowach kwietnych dam i, spijając nektary miłości, odleci. Oszust matrymonialny!

    Wspomnienia z dzieciństwa z jednej strony bywają niezwykle żywotne i kolorowe, ale z drugiej – kamieniejesz w zdziwieniu, że to o ciebie chodzi.

    Niektóre wspomnienia z dzieciństwa mogą być tak przeróżne, jak różne bywają rodzaje kwiatów, ożywiających pamięć świeżym kolorem, zapachem i wzruszających swym pojawieniem się. A inne, znów sztywnieją w swojej niezmienności i w bólu, czasem nigdy nie zapomnianym.

    Żadnej żaby udającej żabę nie zamienisz w prawdziwego księcia… i… tu kończy się ta  bajka.

    Przyjaźń może sięgać najwcześniejszych lat, ale może  też z czasem powolutku “wyłysieć” i wówczas przerwie się to najwspanialsze połączenie.

    Czas upływający musi się nagle tak zatrzymać każdemu, jak rzeka zastygła w swym ruchu, na zdjęciu.

    Kiedy masz sto kolorowych parasolek do wyboru, nie polecisz na żadnej nigdzie jak na miotle i nie osłonisz się też przed słońcem… I tu, i tu potrzebujesz tylko jednej, tej właściwej. 

    Myśli (1)

    by Ewa Maria Blog

    Teresa Rudolf

    Stare mury mają w sobie pamięć obrazów, głosów, są świadkami wielkości i podłości ludzkiej. I nawet gdyby je latami torturowano, niczego nie zdradzą…

    Samotność swą można przeżyć w godności i pięknie, lub w brzydocie i obojętności do siebie i innych.

    Piasek pochłania w sobie tysiące “odcisków palców” od nóg…
    Największy i najstarszy Interpol Uniwersum.

    Kot potrafi się nagle tak zdziwić, że stawia całą wiedzę dotychczasową pod znakiem zapytania.

    Kwiaty swym wyglądem i zapachem piszą poezję o swym kwietnym życiu, od pączka aż do umierania.  Czasem padają też ofiarą eutanazji z próżności człowieka.

    Ileż to…

    by Ewa Maria Blog

    Teresa Rudolf

    Ach, ileż to…

    Ileż to moich śladów,
    ileż odcisków stóp,
    bosych i w różnych
    butach w świecie?

    Ileż to słów, zdań,
    wypowiedzianych,
    niewypowiedzianych,
    urodzonych we mnie?

    Ileż to skurczów serca,
    z radości lub z bólu,
    z nadziei i beznadziei,
    z miłości i żałoby?

    Ileż to oddechów pełnią
    płuc, szybkich, głębszych,
    zwolnionych, płytkich, 
    aż do tego ostatniego…

    …kiedyś.

    A w niej szkatułka skarbów…

    Miała taki naszyjnik
    z samych kolorowych, 
    ciepłych wspomnień
    z polnych kwiatów.

    Miała też naszyjnik z pereł
    uroczystych, gdy była piękną 
    w czyichś zakochanych,
    zachwyconych oczach.

    Miała też i taki  naszyinik,
    z zielonymi kamieniami,
    jakby z dziwną trawą morską,
    gdy coś w niej dojrzewało. 

    No i miała czarny naszyinik
    z drogocennych kamieni,
    z dziwnym połyskiem,
    by odwrócić  uwagę…

    …od smutku,
    …od żalu,
    …od siebie.

    była wyjątkowo…
    elegancką kobietą…
    była… a szkatułkę
    zabrała ze sobą.

    Jak by nie spojrzeć

    by Ewa Maria Blog

    Teresa Rudolf


    Względność rzeczy

    Światło jasne w tunelu
    już na łożu  śmierci, 
    lub też wybawienie 
    z niewiary “na lepsze”,
    albo błysk prosto w oczy
    podczas przesłuchania.

    Nadzieja “matką głupich”
    ręka wyciągająca cię
    z bagna myśli koloru 
    węgla spopielałego, 
    rozwiewanego wiatrem,
    aż do samiutkiej nicości,

    a i ona też jak powiew wiaterku,
    z tych tylnych, 
    niedomkniętych drzwi, 
    zanim los je dla kawału
    przed nosem zatrzaśnie, 
    w sekundowej, ostatniej… 

    …szansie życia
    nie przeoczmy…


    Bajka o sądzie sprawiedliwym

    Nietoperzom obywatelstwo
    odebrać? Winne, niewinne?
    Dyskusja zwierząt.

    Dziś przewodniczy wilk;
    winne one, czy niewinne?
    Tak ciężko rozsądzić.

    W maskę często drapiąc się,
    przegląda wciąż chińskie,
    zdjęciowe dowody:

    nie wiszą tutaj głową w dół,
    nie latają nocą, 
    tu… jakieś cmentarzysko?

    Drapiąc się też w głowę,
    słucha tych dyskutantów,
    gatunków przeróżnych.

    A… w rogu leśnej sali 
    skulony nietoperzyk wisi,
    że… winny, przerażony.

    Nienawiść w zwężonych
    oczach innych, przykłuwa go
    gwoździami do ściany.

    “Serce jego aż tu słychać!”
    – krzyczy nagle stary wilk. –
    “NIEWINNY, bo przecież…

    …on się aż tak boi, 
    i wisząc w dół … żyje,
    a nie, jak tamte,
    ze zdjęć”.