Teresa Rudolf
Pamięć...
Szalony duszy taniec
grzebiącej w przeszłości,
raz w radości, a raz w bólu,
raz w umyśle, a raz w sercu,
niekiedy czerwonej ze wstydu.
czasem wyprostowanej z dumy…
…a czasem,
wymazanej
gumą myszką
na zawsze…
Umysł…
Sieć wiedzy i niewiedzy,
gęsto utkana (z otworami),
z radarem na Nowe, dostępne
jak małe Tatry, niedostępne jak
Mont Everesty, upadki, sukcesy,
małe śmierci i zmartwychwstania…
…a czasem
pustkowie,
odłączone
od prądu…
Zanieś mnie…
Nie daj się prosić,
nie daj, Wiosno
zanieś mnie
w muzykę
z kwiatów,
złudzeń,
z szelestu motyli,
brzęczenia insektów
czyichś lekkich słów,
piękna istnienia…
kiedy tak mocno czuję,
że jestem, że jestem…
nie daj się już prosić,
po prostu, zanieś mnie…
…tam moje
mieszka
serce…
Ewa Maria and Friends 
I tak! Piękniejsza od muzyki której teraz słucham ( Cafe Woyage) jest tylko CISZA. Nie wychodzę z podziwu, jak dopasowujesz muzykę do swoich wierszy i moich porannych emocji. Przecież nie znasz mojego nastroju i tego jakie drgania odbiera moje serce. Coś jest na rzeczy w tym kwantowym splątaniu cząsteczek. Pozdrawiam Tereso. Dziś piękny słoneczny dzień. Poranne światło, Twoje wiersze, moje myśli splątane z Twoimi i idealnie dobrany podkład muzyczny. Dziękuję. Dzielenie się własną duszą tylko poeci odczuwają. A może nie tylko!
Droga Lucy, bardzo Ci dziękuję za tę Twoją tu obecność i za tę Twoją “synchroniczność” ze mną…😅 pozdrawiam serdecznie