Marszałek Sejmu Bohdan Borusewicz wraz z grupą parlamentarzystów polskich i niemieckich
Bogdan Borusewicz i towarzyszący mu parlamentarzyści złożyli kwiaty na grobie profesora 14 marca 2014 roku. Delegacji towarzyszyły Ewa Maria Slaska i Anna Kuzio-Weber, inicjatorki starań o zachowanie grobu profesora i przyznanie / przywrócenie mu statusu grobu honorowego Berlina.
Ewa Maria Slaska stoi na zdjęciu po prawej stronie, Anna Kuzio-Weber wykonała zdjęcie.
Ewa Maria Slaska
Jakiś czas temu ktoś, kto być może wcale nie wrócił z Irlandii, ale wszystko o niej wiedział, a może tylko uważał, że wie, powiedział mi, że w Irlandii w ogóle nie ma kwiatów i że jest to pierwszy kraj na świecie, w którym tak jest. I że jest to konsekwencja zorganizowania gospodarki wokół pastwisk.
Zapytałam nawet, czy pastwisko to nie łąka, czyli same kwiaty, ale dowiedziałam się, że łąki zostały wyplenione, irlandzkie pastwisko to trawa, na trawie krowy, od krów mleko, z mleka masło Kerry Gold.
Ziemia bez kwiatów to jedna z apokaliptycznych wizji naszego życia. Nie będzie deszczu, nie będzie wody, nie będzie pszczół, nie będzie kwiatów, nie będzie życia, owoców, jarzyn, motyli, ludzi, miłości…
Continue reading “Irlandia, wyspa kwiatów”Krolestwo Mustangu, to był cel mojej czwartej wędrówki po Nepalu. „Zaginione Królestwo” to leżący na półpustynnej wyżynie fragment dawnego Tybetu, kulturowo związany z buddyzmem tybetańskim. Do roku 1992 zamknięty dla turystów, miał swojego króla, autonomię i kulturę. Mimo że w 2008 roku królestwo zostało zniesione przez rząd Nepalu, mieszkańcy nadal uznają swojego władcę. Żyją tak, jak żyło się w Mustangu kilka wieków temu.
Głębokość doliny rozpiętej pomiędzy Annapurną i Dhaulagiri sięga nawet 6800 metrów. Kali Gandaki – Czarna Rzeka kończy swój bieg, wpadając do Gangesu. To dlatego kilka wieków temu wyznaczała szlak handlowy z Tybetu do Indii. Wraz z nimi przywędrowało do Mustangu bogactwo wielu kultur i buddyzm.
Continue reading “Reblog: Królestwo Mustangu”Danke Christine fürs Finden!
Uljana Wolf war Mal vor Jahren eine junge Dichterin bei den Übersetzern Workshops von WIR e.V.
Schon damals war sie eine sehr originelle Erscheinung
 |
| Guten Tag Das haben wir heute für Sie:· Buchstabensalat: Wenn wir Fehler in Texten bewusst einsetzen, entsteht etwas Neues. In ihrem Essay propagiert die Lyrikerin Uljana Wolf den Verschreiber als Chance, unsere Gewohnheiten zu verändern· Am Gericht: Statt einen Klienten zu vertreten, sitzt eine Rechtsanwältin selbst auf der Anklagebank. Hat sie die Strafverfolgung behindert? Mnacamhl snid Bcuhstbeanvredrheer ein dmumes Msisghcseick. Machnaml snid sie (wie – zuggeeebn – hier) sninbfeirete Speilerei. Dcoh machnmal erscahfefn sloche Vertschauereien nuee Sinnzusmmaenhnäge, ja beinhae Poseie. Durch Verhörer, Verschreiber, Buchstabenverdreher oder falsche Übersetzungen kann etwas Neues entstehen: eine Sprache in der Sprache, poetischer Eigensinn. Indem wir Fehler zulassen, ändern wir die Regeln des Spiels. · Wenn Autorinnen mit bewusst eingesetzten Verhörern, Verschreibern oder falschen Übersetzungen arbeiten, passiert etwas mit den Texten. Als würde man die Worte unscharf sehen in Bezug auf ihre gesicherte Bedeutung, aber überscharf in Bezug auf ihre Buchstaben, ihre Beschaffenheit. Im Zulassen solcher Verschreiber liegt ein wichtiger Aspekt, möglicherweise sogar die politische Dimension des Fehlerlesens, schreibt die deutsche Lyrikerin und Übersetzerin Uljana Wolf in ihrem Essay. · Für die Anwältin, die sich vor dem Richter verantworten muss, steht viel auf dem Spiel. Wird sie verurteilt, droht ihr ein – zumindest befristetes – Berufsverbot. Der Vorwurf der Staatsanwaltschaft: Sie habe sich der versuchten Begünstigung ihres Klienten strafbar gemacht, indem sie es den Ermittlungsbehörden erschwert habe, belastbares Material gegen den Verdächtigten zu sammeln. Tatsächlich sind Strafverteidiger aber verpflichtet, die Interessen ihrer Klienten zu wahren. Hat die Angeklagte die Grenze des rechtlich Zulässigen überschritten? Wir wünschen Ihnen einen schönen Tag. Bis morgen. Ihre Crew der Republikwww.republik.ch Essay: Wer Schatten hat, muss für die Spots nicht sorgen Am Gericht: Eine Verteidigerin als Angeklagte |
Republik AG Sihlhallenstrasse 1 8004 Zürich Im Web lesen |
Z Facebooka
Public domain (Wikipedia)
Elegancka kobieta, teoretycznie mająca wszystko, wychodzi na taras swojego apartamentu na jedenastym piętrze, wspina się na stół, przy którym setki razy piła kawę z przyjaciółkami, a potem skacze… Wcale nie opowiadam tu początku „Zmowy pierwszych żon”, fantastycznej komedii z Diane Keaton, Goldie Hawn i Bette Midler. To finał życia Poli Nireńskiej… Mówi się, że jej niemiecką karierę tancerki zrujnował Hitler, w Polsce dopadł ją antysemityzm, we Włoszech – przegrała z Mussolinim, w Anglii – z wojną. W Stanach Zjednoczonych natomiast – tam była już zbyt wiekowa…
Continue reading “Pola (reblog)”
Foto: Radio Nowy Świat
Sinéad Marie Bernadette O’Connor (* 8. Dec 1966 in Dublin † 26. Jul 2023)
Prince. It was his Song Nothing Compares 2 U released in 1990, that shot her to fame with a unique sound and image. She said, that shaving her head was her way of giving two fingers to the patriarchy — and proving she was not like other pop stars.
Teresa Rudolf
Płeć…
Urodziłam się…
Imię, nazwisko…
Miejsce urodzenia…
Szkoła…
Matura…
Studia…
Praca…
Kraj…
Stan zdrowia…
Wyniki badań…
Lekarstwa…
Lekarze…
Tylko to
na białym
papierze
kiedyś…
A dziś, a reszta?
Zamykam oczy;
Śpiew ptaków
hipnotyzuje
mą duszę,
me uszy.
Świeżość powietrza,
rankiem aromatyczny
zapach kwiecia róży,
prosto w otwarty nos,
lekko wciągający
piękno
tego świata
bliskiego,
dotykalnego,
jak czyjaś ręka
…w mojej.
I nagle SMS,
Messenger,
WhatsApp,
Wideo
mail…
Nie, nie!
już nie,
i dosyć,
wyłączam
świat-online,
niebyt-offline…
zamykam oczy;
najprawdziwszy
lipiec wchodzi
znów drzwiami
mojego życia…
…och, jak dobrze.
Ulrike Edschmid, Levys Testament, Suhrkamp 2021
Es beginnt in den 70ern in Berlin, führt über London in den 20ern letztes Jahrhunderts, ab den Nulle geht es immer wieder nach Polen, und dann noch nach Bulgarien. Es ist interessant, gut und schlicht geschrieben. Der Hauptprotagonist hat keinen Namen, er ist Engländer. Man braucht Zeit um plötzlich einzusehen, dass es ein ungewöhnliches Buch ist, dass die Geschichten erzählt, von denen wir am liebsten schweigen.
Immer wieder ist der narrative Strang mit kleinen Nebengeschichten gespickt. Ich zitiere hier einen der letzten Kapitel, der mit dem Hauptthema des Buches nicht zu tun hat, und gerade deshalb einen regelrecht umhaut.
Kapitel 47, Seiten 139-140
Continue reading “Das beste Buch letzter Jahre”
Ewa Maria and Friends 