Lidia Głuchowska
Do Sofii przylecieliśmy z Berlina nad ranem w niedzielę. Różnica czasu wynosi godzinę, czyli gdy u nas jest 8.00, to tam już 9.00. Ku naszemu zdziwieniu stwierdziliśmy, że niemal wszystkie sklepy są otwarte.
Wieczorem okazało się nadto, że ilość tych czynnych całodobowo jest znacznie większa niż w Berlinie czy w Warszawie. Niektóre oddalone są od siebie o zaledwie kilka metrów.
𝟭𝟴 𝗳𝗮𝗰𝘁𝘀 𝗮𝗯𝗼𝘂𝘁 𝗣𝗮𝗿𝗶𝘀:
1. The Paris Metro has several “ghost stations” that are no longer in use. One of the most famous is Arsenal, which was closed in 1939.
2. Gustave Eiffel’s apartment at the top of the Eiffel Tower still exists. It’s now a museum, showcasing how it looked when he lived there.
3. Montmartre, known for its artistic history, has a hidden vineyard called Clos Montmartre, which still produces wine.
4. The Palais Garnier Opera House has a hidden apartment designed for the building’s architect, Charles Garnier.
5. The oldest house in Paris is located at 51 Rue de Montmorency and dates back to 1407. It belonged to the alchemist Nicolas Flamel.
6. The shortest street in Paris, Rue des Degrés, is just 5.75 meters long and consists solely of a staircase.
7. The Opera Garnier has an underground lake, originally a natural water source that became part of its infrastructure.
8. During the liberation of Paris in 1944, the secret password was “Tante Sally.”
9. Rue des Morts in the 5th arrondissement was once a street where people with disfigured faces due to World War I injuries lived and received treatment.
10. La Campagne à Paris in the 20th arrondissement is a small, hidden village within the city, complete with quaint houses and gardens.
11. The Tour Jean-sans-Peur, a medieval tower built in the early 15th century, is tucked away in the 2nd arrondissement.
12. Candelaria, a speakeasy-style bar, is hidden behind a taco shop in Le Marais.
13. Le Procope, founded in 1686, is the oldest café in Paris and was frequented by Voltaire, Rousseau, and Benjamin Franklin.
14. The Canal Saint-Martin was partly covered in the mid-19th century, and today, parts of it run underground.
15. At the Arc de Triomphe, there’s an elevator hidden within one of the pillars for those who can’t or don’t want to climb the stairs.
16. The Pont des Arts was once used as a toll bridge, where artists would set up their easels and paint the river views.
17. Place de la Concorde, now a famous square, was once the site of many public executions during the French Revolution.
18. The Bièvre River, once a prominent waterway in Paris, now flows entirely underground through the city.
Ela Kargol
Powoli opuszczam Poznań
Opuszczam fizycznie, duchowo i rodzinnie. Pozostał jeszcze meldunek. Już nie w domu rodzinnym, ale w wysokim bloku z wielkiej płyty. Jeszcze wracam na groby, do urzędów, do pustego domu, a przede wszystkim do siostry, która wymaga opieki. Ale nie ma już domu, ani tego pierwszego, ani drugiego, choć ten drugi jest, ale go już nie ma. Nas w nim już nie ma.
Nie ma szczekania Reksia, nawoływania mamy, wiecznych remontów ojca, nie ma wspólnych świąt, rodzinnych rozmów, spacerów, rodzinnych kłótni.
Niezapominajki taty opuściły zeszłego lata ogród, a morela mamy przestała już dawno owocować.
Minęło.
Continue reading “O Poznaniu i przemijaniu”Drodzy Czytelniczki, Armenia bardzo się Wam podobała, ale to jest niestety ostatni odcinek 😦
Joasia Rubinroth & Tanja Krüger
W Erewaniu ludzie boją się wojny z Azerbejdżanem i islamizacji.
Ela Kargol
Do miasta prowadziło dziesięć bram. Trzy pozostały, paradne, odrestaurowane, przyciągają wzrok i turystów, następne trzy zostały częściowo zrekonstruowane, ale mało kto wie, że są pozostałościami bram.
Następne cztery zniknęły z mapy miasta.
Ela Kargol
Tylko koty nie są niebieskie.
Nawet niebo często oddaje kolor miastu.
A miasto błękitnieje z zachwytu.
Ja też.
Nigdy tam nie byłam.
Nie znałam.
Nie widziałam.
Raczej nie zobaczę.
A zdjęcia w messengerze ułożyły sie w błękitną wstążkę.
Szczecin
Prosimy o utworzenie w willi położonej przy alei Wojska Polskiego 92, wybudowanej przez Johannesa Quistorpa i należącej do jego rodziny przez ponad 50 lat, instytucji kultury lub filii instytucji kultury.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Willa_Quistorp%C3%B3w_w_Szczecinie
Uważamy, że wnętrza willi powinny zostać przeznaczone na upamiętnienie rodziny Quistorpów i udostępnione do zwiedzania. Idee oddania tego obiektu do użyteczności publicznej popierają nie tylko mieszkańcy Polski, ale i Niemiec, w tym potomkowie rodu Quistorpów. Niejedna z tych osób posiada przedmioty, które jest skłonna oddać na poczet stworzenia ekspozycji poświęconej dorobkowi Quistorpów.
Continue reading “Petycja w sprawie willi Johannesa Quistorpa”Monika Wrzosek-Müller
Pałac Kultury i Nauki PKiN
Vor ein paar Tagen habe ich im Spiegel einen Artikel mit dem Titel „Ein Teufel von einem Turm“ gelesen. Er handelte von dem Warschauer Kulturpalast und davon, wie dieser Bau, ein Geschenk Stalins, von den Polen zuerst gehasst, dann aber zum Symbol einer selbstbewussten, modernen Stadt wurde; die Warschauer lieben ihn inzwischen und können sich ihre Stadt ohne den protzigen Kolos nicht mehr vorstellen.
Continue reading “Frauenblick: Der Kulturpalast”
Rotterdam 2024. Foto: Anna Kuzio
Berlin 2020, Foto: Ela Kargol
Amsterdam, kwiecień 2023, foto: Ela Kargol
Oslo 2024, zespół rockowy Windmills and Giants (Wiatraki i olbrzymy) 😉
Szczecin, czerwiec 2019, foto Ela Kargol
Sztokholm, 2013, foto: Skansen
Paryż, Moulin Rouge, Foto: Dietmar Rabich 2014 (Wikipedia)
Londyn, Shirley’s Mill & Upminster Mill (https://velvetescape.com/windmills-of-london/)
Warszawa, dzielnica Wola, zdjęcie z sieci, 2013 (zob. tekst poniżej – link TU)
Tomasz Jakubowski
W 2007 roku na Wolę sprowadzono zabytkowy wiatrak, tzw. “koźlak”. Przyjechał aż z Woli Koryckiej koło Garwolina i kosztował prawie 24 tys. zł. Miał stanąć początkowo w parku Sowińskiego, rozważano park Szymańskiego, proponowano też okolice Muzeum Woli. Potem okazało się, że na wiatrak nie ma pieniędzy.
Wiatrak sprowadzono nie bez powodu. Wola słynęła z wiatraków, w najbardziej “wiatrakowym” okresie dzielnicy stało ich tu prawie 100! Stąd m.in. pochodzenie takich nazw, jak ulica Młynarska.
– Taki zabytek mógłby stanowić atrakcję turystyczną, zabrakło jednak wyobraźni. Źle wyceniono koszty jego postawienia. Dałoby się to zrobić za jedną trzecią tej kwoty, a tak przez kilka lat leżał w magazynie – mówią przedstawiciele Stowarzyszenia Przyjaciół Woli.
Koszty postawienia wiatraka wyceniono na 1,25 mln zł, co oczywiście okazało się kwotą nie do przejścia, więc “koźlak” dość szybko trafił do magazynu. Poleżał tam kilka lat. Ponieważ wciąż brakowało pieniędzy na jego utrzymanie i wysokie koszty konserwacji. Urząd dzielnicy postanowił go sprzedać.
Teraz najlepsze: Każdego dnia pobyt “koźlaka” kosztował Wolę (i jej podatników) 1370 zł. Razem z przechowywaniem, przewozami i konserwacją wydano od 2007 roku prawie 400 tysięcy!
Wiatrak sprzedano po pięciu przetargach za 8,8 tys. złotych.Takie interesy robi Urząd Dzielnicy na Woli.
Ewa Maria Slaska
Jadę do Paryża dopiero w październiku, ale ponieważ już zdołałam przegapić operę Don Kichot we Lwowie, balet w Londynie i teatr we Wrocławiu, tym razem sprawdzam zawczasu, co z baratarystyki dałoby się obejrzeć jesienią w Paryżu. Z faktów przemijających nic – wszystko już było wiosną i latem, i opera, i balet, i teatr. Ale za to znajduję mural.
Ewa Maria and Friends 