Teresa Rudolf

***

“Weź się ty w końcu w garść”
mówiono kiedyś do niego,
i wziął sobie do serca,
co miał brać w garść,

aż potknął się  nie-fortunnie,
na życia nie-bananowej skórce,
i garść otworzyła się chroniąc
przed podłym upadkiem twarz.

“Weź się już w garść i wstań”
mówiono znów do niego,
a kiedy już powstawał,
pokazał dwie otwarte
dłonie…

…stojąc
bardzo
prosto… 

***
Kiedyś, kiedy już będę duży, chciałbym…
Gdybym mógł czas znów cofnąć, to… 
Kiedyś pojadę wreszcie tam, gdzie… 
Gdybym wtedy wiedział, co wiem… 

Gdybym wtedy miała czas na to, żeby…
gdybym miała odwagę zacząć znów, kiedy…
gdybym potrafiła pokazać; dam rady, by… 
gdybym wtedy nie uciekła przed tym, żeby…

Gdybym wtedy napisała list, 
by dostać…
gdybym odbierał telefony 
wtedy, gdy…
gdybym  pokazał wtedy, 
że  umiem…

gdybym powiedział, 
jak bardzo…
…jest mi bliska. 

Teresa Rudolf

Młodość Jeremiego, kiedyś…

O miłości, 
o szczęściu
o dobrym losie,
nie mów do mnie,

dajmy życiu szansę;
by uczyło dobrego losu, 
lub umiejętnie oszukiwać,
by nie wiedzieć, kto winny,

kto głupi, kto zarozumiały, 
kto pusty, kto oszukany
potrafi też już kłamać
mówiąc o Szczęściu,

Tęsknocie…
Miłości… 
Dobrym
Życiu…

Niezwykła, szalona miłość Lata

Zakochało się 
Lato bez pamięci
w uciekającej boso 
przepięknej Wiośnie.

Spalała ta miłość szalona 
kolorowe serce z kwiatów,
a swoją tęsknotą nadzieję
zieloną zamieniła w popiół.

Na powrót tejże Wiosny,
czekało to tęskniące Lato,
I Ogień w Wodę zamienilo,
łzami słonymi zatapiając…

…Ziemię płaczącą 
z nim… 

Teresa Rudolf

Moja szufladka

Zacznę dla niej zapisywać
znów me wiersze, myśli…
odkrycia dnia i nocy,
opisywać sny 
i wymysły.

Wyścielona miękko, serdecznie,
czeka niecierpliwie już na mnie,
chociaż porzucona i zdradzona, 
ciągle wierna, z jakże otwartymi
ramionami…

…już idę.

Przyjaźń

Nie oddalaj się 
ode mnie, a jeśli, 
to płynnym krokiem, 
bez odwracania głowy
bez ostatniego spojrzenia, 

bez zakłopotania twarzy, 
bez oczu z dziwnej odchłani, 
zabieraj już tę swoją obcość, 
w obcą obcość, wciąż nie moją.

Nie oddalaj się
od siebie, a jeśli,
to szybkim krokiem, 
i odwróć się za siebie,
to są Twoje własne ślady… 

… to Ty, 

wróciłaś, 
tyłem?

Dusza 

Obraca się w tej mgle
w sukience kremowej, 
zanim wyssie ją słońce. 

Kręci się, kręci szybko, 
opada z niej suknia
z tiulu, szyta nocą. 

I ona dalej tańczy, 
chyba jakaś dusza
bezdusznie naga… 

Teresa Rudolf

Uśmiech słonecznika

Przebrany dziś w słońce;
wprawia w zachwyt łąkę,
złoci się, żółci i zielenieje,
uśmiechnięty, nie parząc…

Ale wieczorem płatki drżąc
z zimna, w ruloniki zwinięte,
przypominają mu klowna,
w pustce samotności…

Gdzie są te pola takich jak on
słoneczników żółtych, zwykłych,
uśmiechających się do siebie…
w szeleście swych pogaduszek?

 

Kwiaty balują

Kwiaty namalowane latem,
natarte olejkami świętymi,
pachną i “nawyglądają się”
na tym wielkim dziś balu…

Ptaki patrzące z góry,
z oczopląsu od kolorów, 
mylą lot prosząc bezradnie
o deszcz i wielką burzę…

bo powinny one już przyjść,
zanim te kwiaty wypłowieją,
zboża w trociny się zmienią,
a życie, bez życia przestanie

być…
życia…
…warte.

Teresa Rudolf

Popioły

Jakieś stare ognisko
zaiskrzyło we mnie,
dziecięce piosenki,
zapach “z kiedyś”.

Jakieś stare ognisko
coś rozpala we mnie,
dźwięk gitar, country
tańczące na wietrze.

Jakieś stare ognisko,
unoszone twarze
nad lasami oświetla, 
gdy wpadają znów… 

… w moją pamięć

Beztroska

Nad głową jak barwny motyl;
złoto-fioletowo-szmaragdowy, 
duży jak wróbel i mały jak wróbel, 
bo u motyla to różnie, jak chce…

Fruwa, siada, podskakuje, smakuje
swą wolność, nie wie nic innego, 
ponad swoje barwy i lekkość lotu, 
bo u motyla to różnie, jak chce… 

Biega po nutach muzyki, śpiewa, 
siada na kwiatach i wciąż tańczy 
z wszystkimi i z każdym z osobna, 
bo u motyla to różnie,  jak chce… 

… bo
u motyla 
to różnie, 
jak chce… 

…i jak
bym też 
chciała… 

Samotność kwiatu

Czemu stoisz taki sam,
w deszczu i na wietrze?
Czy czekasz na kogoś
czy opłakujesz odejście?

Stoisz dumny, samotny,
patrząc losowi prosto
w te chytre jego oczy,
mierzycie się na siły?

A może Ty płaczesz
nad kwiatowym rajem,
wiatrem deszczowym
wywianym już w nicość...

Narcyzowy księżyc

Kocha swe odbicie srebrne 
w wodach wszechświata,
takie tajemnicze, chłodne
codziennie w innej twarzy…

A pluskając się cicho w nocy,
liczy wszelkim rybom łuski,
stroi się florą posplataną…
Ależ próżny ten facet.

Podglądając nocne światy,
zagląda ludziom  w okna,
czasem komuś i w oczy,
bawi kwiatami balkonu…

Uwodzi na niebie gwiazdy,
będąc srebra świadomym, 
narcyz zapatrzony w siebie
każdym uczuciem pogardza.

Ale rankiem, gdy wchodzi
w majestacie słońce złote,
rozpływa się w tym srebrze,
w tej ciszy, w tym chłodzie…