Die Administratorin bedankt sich bei Norbert Kollenda für Zusendung dieses Texts
Stanisław Obirek (geboren am 21. August 1956 in Tomaszów Lubelski) – Theologe, Historiker, Kulturanthropologe, Professor für Geisteswissenschaften, ordentlicher Professor an der Universität Warschau, ehemaliger Jesuit.
Vor 32 Jahren, am 7. Januar 1993
Ich möchte mich nicht in die Riege der Verfechter von Verschwörungstheorien einreihen, die Juden, Jesuiten, Freimaurer oder Vertreter noch anderer Gruppen mit angeblich unendlichen Möglichkeiten der Einflussnahme auf den Lauf der Geschichte als Hauptakteure ausmachen. Was mich allerdings stutzig macht, ist die Tatsache, dass die katholische Lehre vom Schutz des ungeborenen Lebens, die sich vor allem in Polen seit Ende der 50er Jahre intensiv entwickelt hat, zu einem wichtigen Bestandteil im Denken immer größerer Gruppen von Menschen geworden ist, und zwar nicht nur in Polen. Wichtige Etappen für ihre wachsende Dominanz waren zweifellos die Verkündigung der Enzyklika Humanae vita durch Paul VI. im Jahr 1968, gefolgt vom langen Pontifikat Johannes Pauls II. Andererseits haben auch fundamentalistische protestantische Gruppen, die in der amerikanischen Gesellschaft immer mehr Unterstützung finden, eine wichtige Rolle gespielt, insbesondere in der jüngsten Geschichte der USA unter der ersten Amtszeit von Präsident Donald Trump. Ihr letztes Wort haben sie noch nicht gesprochen, wie wir in der zweiten Amtszeit von Trump, die am 6. Januar 2025 beginnt, sehen werden.
Komputer Romana zastrajkował. Jako Adminka podejmuję decyzję, że przypomnimy tu, iż nasz Autor Roman Brodowski (Brom) publikował u nas od lat, niemal od samego początku. Czego już tu nie pokazywałam? Były wiersze, bajki, wspomnienia, proza, manifesty. Zawsze bardzo lubiłam jego wpis o tym, jak dzieci w PRL anektowały zimą górkę, z której się zjeżdżało na sankach: https://ewamaria.blog/2015/01/02/zimy-naszego-dziecinstwa/
Innym ulubionym przeze mnie tekstem Romka jest opowieść o tym, jak się przed wojną jechało przez całą Polskę wozami. Opis, który nie ma sobie równych. https://ewamaria.blog/2016/02/05/ze-wspomnien-zofii-grabinskiej-3/. Niestety w zakończeniu Roman pisze, że resztę poznamy, jak ukaże się książka, a teraz, po latach mogę stwierdzić, że książka się (chyba) nigdy nie ukazała. Może więc autor kiedyś da nam tu do czytania dalszy ciąg tej dramatycznej opowieści o Wołyniu.
Wczoraj Google powiadomiło mnie, że może mnie obsługiwać jeszcze lepiej – Gemini – KLIK.
Jestem otwarty na ciekawe propozycje, więc spróbowałem. Pierwsza rzecz, która mnie intrygowała, to ile tych Bliźniąt i jakiej są płci. Myślałem, że rozpoznam to po głosie, ale wykręciły się – ja zadawałem pytania mówiąc po angielsku, Gemini odpowiadały na piśmie. Nie chciałem pytać wprost, bo mógłbym sobie wyrobić opinię seksisty. Nie mam takich oporów na blogu bo… przecież mnie znacie 🙂
Przeszedłem więc do rzeczy… – Kto wygrał tegoroczną Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury? – Han Kang, Południowa Korea. – Ile kobiet wygrało nagrodę Nobla w dziedzinie literatury? – 18, w ostatnich latach wygrywają częściej niż mężczyźni.
Zgadza się.
Na marginesie wspomnę, że Nagrodę przyznano 116 razy, więc sporo czasu zajmie, zanim bilans płci się wyrówna.
Spytałem, czy jakieś książki tej autorki są dostępne w publicznych bibliotekach w Melbourne. – Są, dostałem odpowiednie linki.
Widząc, że moje Bliźniaki coś tam wiedzą, spróbowałem czegoś, co naprawdę mnie interesuje… – Czy wiesz coś o Joyce Nankivell-Loch? Odpowiedź była: – Nie wiem, to może być informacja prywatna, do której nie mam dostępu. Poniżej ciąg dalszy konwersacji…
Przyznaję, że moja odpowiedź była szorstka, ale chyba uzasadniona.
Sprawa interesowała mnie dlatego, że Australijka o tym nazwisku została w 1923 roku udekorowana Orderem Orła Białego. Dekoracji dokonał prawdopodobnie Naczelnik Państwa – Józef Piłsudski.
Wiem o tej pani sporo, założę się, że więcej niż 99.9% Australijczyków.
Niestety na polskim gruncie nie poszło mi lepiej. W zeszłym roku, 3 maja, wybiła 100 rocznica tej dekoracji, wysłałem więc maila z tą informacją do Prezydenta A. Dudy, polskiego konsulatu w Australii, australijskiego konsulatu w Polsce. W mailu sugerowałem, że to może być sympatyczny element podczas spotkań dyplomatycznych. Konsulat Polski w Australii odpowiedział sympatycznie. Dwaj pozostali adresaci – ani słowa.
Nie mam wielkich pretensji – Joice Nankivell-Loch zdecydowanie nie czuła się dobrze w Australii, wybrała działalność charytatywną w innych krajach – Polska, Grecja, Rumunia, Brytyjski Mandat Palestyny. Nie dziwię się, że Australijczycy o niej nie wiedzą. Jeśli chodzi o Prezydenta R.P. to dostałem ostrzeżenie, że Kancelaria nie jest w stanie odpowiadać na wszystkie maile, więc nie gwarantuje odpowiedzi.
No, a teraz Google :(((
P.S. Polski PenClub też mi nie odpowiedział, a Joice była z nim w kontakcie. P.S2 Tu link do moich wpisów blogowych na ten temat : KLIK1 KLIK2
Wpis ukazał się na blogu Pharlapa “Polak do góry nogami” i uzyskał komentarze. Oto one:
Anonymous 13.10.2024 o Joice N-L napisał parę lat temu ….Lech Milewski dwa świetne artykuły( dostępne w Sieci). Ja trafiłem na Joice N-L chyba ze względu na charytatywną działalność Kwakrów( w Europie)… nieistotne. Zajrzyj do artykułów(2) swojego Imiennika, jeśli chcesz…(pomyślałem, że to Ty! Pisałeś coś o gen. Andersie?). To byłby fajny żart… dobre… Choćby ze względu na ciekawą wzmiankę o niebieskiej lamówce na sukni Joice N-L, którą założyła … To szczegół, ale… Małżeństwo N-L zostało odznaczone Krzyżami Zasługi( złotymi), a listowny kontakt mieli z Wańkowiczem, który nawet proponował im zamieszkanie w Polsce. Ale oni wybrali Grecję, bo tam się działo i było ciepło, a nawet… Gospodarstwo prowadziła im Polka… Lechu, po raz kolejny podziękowania…
Lech 14.10.2024 Dobrze pomyślałeś – to ja 🙂 Kilkanaście lat temu dołączyłem do blogowego grona Panien po 40-tce, które wspólnie publikowały w Bloxie wpisy na temat kultury i jedzenia. Blog kontynuuje jego twórczyni, która mieszka w Berlinie. Korzystam z jej gościnności i opublikowałem tam ponad 100 długaśnych wpisów. Ostatnio bardzo interesująca jest seria wpisów na temat historii Ukrainy – rewelacja. Przy okazji – zdałem sobie sprawę, że z moim imieniem nie powinienem w żadnym wypadku szukać bliźniaka – jeszcze znajdzie się, z imieniem Jarosław i katastrofa lotnicza murowana.
Anonymous 14.10.2024 Zajrzę z przyjemnością, choćby dla porównania źródeł… Okraina, ciekawy temat. Jest wiele mitów i legend. Mnie interesowały powstania Kozaków, a szczególnie Chmielnickiego… Zebrałem trochę wiedzy na ten temat. Możesz podać bardziej dokładnie, jak dotrzeć do tych rewelacji, bo u mnie pamięć i umiejętności … Bliźniaka, haha – ja sprawdzę (bo pamięć), parę lat temu wertowałem wspomnienia dziennikarza o więziennictwie w Stanach. Z polskim byłem jako tako obeznany (czasy PRL).
ceramik 14,10. 2024 Joyce Nankivell-Loch. I nie wie o niej Sztuczna Inteligencja? A to ci dopiero. Więc pokonałeś SI pierwszym pytaniem, no… piątym 🙂 W takim razie – nie ma co się bać Sztucznej Inteligencji. Bo nie wie wszystkiego. Mhmmm… A może… Tym bardziej trzeba jej się bać 😉
Lech 11.10.2024 Moim zdaniem to tylko argument za tym, żeby na niej całkowicie nie polegać. W tym blogu podawałem sporo przykładów, jaki śliski i niebezpieczny to twór.
Stokrotka 16.102024 Zaprzyjaźniona bibliotekarka z podwarszawskiej biblioteki poinformowała mnie, że odkłada dla mnie książkę Wegetarianka nowej Noblistki Han Kang… Chyba niedługo będę miała ucztę intelektualną…
Lech 16.10.2024 Uczta z wegetarianką – może być ciekawe 🙂 Sprawdziłem moją lokalną bibliotekę – mają kilka książek tej autorki, wszystkie tłumaczenia na angielski wypożyczone i trzeba czekać w długiej kolejce. W wersji oryginalnej można wypożyczyć od ręki. Nie wiem, co będzie szybsze – odczekać w kolejce, czy nauczyć się koreańskiego? Inna opcja to biblioteka stanowa, ale tam trzeba czytać na miejscu, czyli regularne wizyty przez kilka dni.
Lato się definitywnie skończyło, już nawet prasa podała, że mamy zabierać ze sobą kurtki, bo nawet jak przez chwilę jest słonecznie, to zaraz i tak będzie zimno. Jeszcze w zeszłym tygodniu był koszmarny upał i lato hulało, a jak lato, to próbuję zdążyć przed jego końcem z… ogórkami. W zeszłym roku Ela pisała o ogórkach małosolnych, teraz ja znalazłam ogórki na pierwszej stronie dziennika Berliner Zeitung (i proszę nie mylić z brukowym BZ).
Tytuł jest świetny: Kryzys ogórkowy na Islandii, i podtytuł: Logan Moffitt wiralnie prezentuje się z warzywem.
Obraz rozbrzmiewał wiatrem: fale płaszczyzn i plam barwnych prowadziły po przekątnej w głąb, by tam zgodnie uderzyć w struny wzroku. To był dobry znak, który
mówił mu, że ucieczka z tej bezludnej wyspy była możliwa. Aby tak się stało, obraz musiał ożyć. Farba i płótno? To ziemia, woda i powietrze. Tak było. I teraz tak musiało być – jak dawniej.
Wyspa to wiedziała, była jak otwarta paleta. dlatego pozwolił jej stąpać przez sepię jałowego ugoru. Twarda bruzda zasychała szybko, utrwalona werniksem z morskiej soli. Dzięki temu zachowa
na zawsze pamięć kształtu, połączy ukryty genotyp ziarna i kłącza, popiołu i kamienia. Nie dopuści do odkształceń w wyniku jego nieostrożnej decyzji. On wahał się, lecz mimo to zrobił następny krok.
Chyląc głowę pod niebem z ołowiu, przeszedł suchą stopą na drugi brzeg płótna. Nawet jeśli ziemia miałaby otworzyć krater wulkanu, a morze zamknąć mu drogę odwrotu – nie cofnął się.
Szedł tam z tęsknoty za dawnym światem, lecz wiodła go także ciekawość odkrywcy: zapragnął jako pierwszy dotknąć horyzontu, przekroczyć ciemną grań samotności. I żyć dalej.
W niedzielę, jeśli była to niedziela, a z jego wyliczeń wynikało, że była, pogodna i bezwietrzna, Stary Poeta w obecności stada mew wygłosił kazanie:
„Bracia, wspomnijcie dzień, gdy Słońce przestało być bogiem i narodziło się królestwo Słowa. Miało być silniejsze od życia. Wierne. Przychodziliśmy i odchodziliśmy, a Ono wciąż było. Jak Słońce. Pamiętacie?
Z początku u Boga było, aż samo stało się Bogiem. Słowo. Przemienione w ciało, napełniło się młodą krwią i oddechem. Pewnego dnia umarło, a jednak nie umarło. I bez Niego nic się dalej nie działo, ani miłość, ani gniew, ani ziemia, ani niebo. Ani dzień. Ani noc. Nic. Dlatego nazywaliśmy je światłością i drogą, choć niejeden z nas śnił potajemnie o innym życiu. Zdrajca!
Gdzie jest dziś Bóg, gdy Słowo milczy niewypowiedziane? Kto pierwszy nazwał Milczenie złotem – dlaczego nie Mowę? Dlaczego nie okruch czułości, nie sen bez jednej myśli i lot ku gwiazdom w mroku? Tego nikt nie wie. A nawet jeśli wie i zna hasło – nie powie. Milczenie jest skarbem, bywa i torturą.
Bracia, przestańmy się błąkać. Odrzućmy złoto. Wydziedziczeni, zbierzmy siły i odwagę. Powstańmy. Idźmy budować. Stwórzmy. Zacznijmy od początku.”
*
Poczuł na czole chłodny powiew. Otworzył oczy. Niebo zachmurzyło się, morze poczerniało. Ptaki z krzykiem zerwały się do lotu.
Fotografia autorki z serii “Panoramy Covilhii i mgły”
8. Nie wszystko
Piasek był ciepły, wygładzony przez morze, a świadomość, że ziemia jest okrągła, mniej ważna niż jej skrawek, ciepły i taki namacalny, wygrzany w słońcu na brzegu morza, gdzie można było leżeć, grzać kości i myśleć o mapie miejsc najbliższych, które kiedyś pojawiły się po to, by Stary Poeta mógł się tam urodzić, pójść do szkoły i na pierwszą randkę nad rzeką w maju, gdy zakwitły kasztany. Kasztany, rzeka, maj: miłość to piękne miejsce.
Bo cóż po mapach lądów nieodkrytych, słonych mórz i oceanów, cóż po miejscach wielkich bitew wygranych, przegranych. Cóż po krużgankach pałaców i klasztornych ogrodów, gdy nas tam nie ma. Cóż nam po nich.
Jacek Dehnel (reblog z FB z wczoraj, czyli 26 sierpnia)
Izraelscy żołnierze rwący i podpalający egzemplarze Koranu, a potem wysadzający meczet, nie są niczym szczególnym – oglądałem już palących książki księży i talibów, są zdjęcia z palenia książek na Bebelplatzu. To ta sama mieszanina rozbawienia, ekscytacji – ze świadomego przekroczenia reguł – i sumiennej pracy, bo książek wcale tak łatwo nie da się zniszczyć, to wymaga wysiłku, metodycznego niszczenia. Chciałoby się, że wszyscy ci ludzie mieli twarze barbarzyńców, ale to nieprawda: barbarzyńcy nie umieją czytać i niszczą przedmiot, którego zastosowania nie rozumieją. To natomiast są ludzie z obrębu cywilizacji, którzy, przeciwnie, niszczą książki właśnie dlatego, że rozumieją ich zastosowanie.
Zegarek stanął. Z rozbitym szkłem i strzaskanym werkiem zatrzymał się na chwili, gdy nastąpił koniec starego świata, a nowy – ukazał się nagi i cichy. Pusty. Bez pamięci.
Świat przepowiedni, z którego Stary Poeta został tak nagle wyrwany, mimo wszystko był miejscem szczęśliwym, ponieważ przepowiednia o jego końcu była jeszcze tylko tym, czym była – przepowiednią. Zapowiedzią. Mieczem nad głowami milionów takich jak on Ślepych Wędrowców. Słowem groźnym, lecz tylko słowem. Mane. Tekel. Fares. Policzone, zważone, rozdzielone. Jeszcze nie.
Rzeczy tamtego świata, niespełnione i takie niepewne, wciąż trwały na swoim tragicznym miejscu: wstrząsane drgawkami śmiertelnej choroby, miały jednak korzeń, były na swoim miejscu. A choć wszyscy błądzili, w tłumie było im raźniej. Nikt nie pytał – po prostu szli. Spętani, krok za krokiem posuwali się ku przyszłości, ku zagładzie, niosąc ciężar nieszczęśliwych przypadków, grzechów i pomyłek, powiewając sztandarem pokuty i mądrości pokoleń. Mimo wszystko wciąż była to mądrość.
W szalonym tańcu wewnętrznie sprzecznych minut (krótkich a długich jak wieczność, traconych bez sensu a bezpowrotnie), nie tylko konie i drzewa umierały, stojąc. I dopóki ostatnie drzewo nie padło i nie umarł ostatni koń – żadna minuta nie była ostatnia. I zawsze ktoś powstał i rzekł: chodźmy! Jeszcze mamy czas. Dopóki nie stanął zegarek.
ceramik 14,10. 2024 
Ewa Maria and Friends 