Ela Kargol

Finisaż wystawy w Humboldt Forum „Freiheit, Gleichheit, Solidarność“

Finissage der Freifläche „Freiheit, Gleichheit, Solidarność“

pl / de

Finisaż z fanfarami i nowym miejscem dla białej, wyszczerbionej filiżanki KPM. Tuż obok niej na talerzyku leżą trzy czerwone kostki cukru. Dlaczego czerwone, skoro cukier jest biały? Bo gdyby były białe, filiżanka musiałaby być czerwona. A przecież chodzi właśnie o tę grę bieli i czerwieni. O to, że czasem trudno nam się porozumieć, nam sąsiadom, których dzieli i łączy Odra, wspólna historia, a może i coś jeszcze.

Po niemal dwóch latach zagospodarowania wolnej przestrzeni w Global Berlin przez troje polskich artystów Ewę Marię Slaską, Anię Krenz i Jemka Jemowita filiżanka kawy (bez kawy), z cukrem i niecukrem trafi do zbiorów berlińskiego muzeum. Jak potoczy się jej dalsza historia? Czy jej wyszczerbiona krawędź przestanie nas ranić w usta, a cukier okaże się w końcu słodki? Czas pokaże, czas i dobre chęci kuratorów.

Wyszczerbiona biała filiżanka KPM to ukłon w stronę przodków Gotzkowskiego, założyciela Królewskiej Manufaktury Porcelany, który może by się zdziwił, widząc, że jego porcelana stała się metaforą polsko – niemieckich relacji. Trudno o lepszy symbol: cukier, który potrafi być gorzki; kawa, która parzy, filiżanka, która rani w usta, a porcelana bywa krucha. Jest jeszcze żelazna kurtyna, którą Ania zastąpiła koronkową firanką.

A więc należy pić ostrożnie, żeby się nie skaleczyć, albo czekać, aż wyszczerbienie samo się wygładzi.

Zakończenie wystawy było huczne, z opowieściami, performansem, muzyką, z czytanymi fragmentami powieści „Polnischer American Dream. Generation Solidarność“. Podziękowania należą się twórczyniom, twórcy i całej ekipie, która wystawę współtworzyła i dopilnowała, by finisaż z udziałem Sinus_3 (Anna Krenz und Marzena Zajączkowska) i zespołu Duxius miał odpowiednio podniosły ton.

W końcu każde zakończenie może być nowym początkiem.

Eine Finissage mit Fanfaren und einem neuen Platz für die weiße, am Rand angebrochene KPM‑Tasse. Direkt daneben liegen drei rote Zuckerwürfel. Warum rot, wo Zucker doch weiß ist? Weil die Tasse rot sein müsste, wären die Würfel weiß. Und genau um dieses Spiel von Weiß und Rot geht es. Um das, was uns manchmal schwerfällt: einander zu verstehen – wir Nachbarn, die durch die Oder zugleich getrennt und verbunden sind, durch eine gemeinsame Geschichte und vielleicht auch durch etwas, das sich nicht so leicht in Worte fassen lässt.

Nach fast zwei Jahren, in denen drei polnische Künstlerinnen – Ewa Maria Slaska, Ania Krenz und Jemek Jemowit – den Freiraum im Global Berlin geprägt haben, wird die Kaffeetasse (ohne Kaffee), mit Zucker und Nichtzucker, nun in die Sammlung des Berliner Stadtmuseums aufgenommen. Wie ihre Geschichte weitergehen wird? Ob ihr angeschlagener Rand irgendwann aufhört, uns den Mund zu verletzen, und ob sich der Zucker endlich als süß erweist? Das wird die Zeit zeigen, die Zeit und der gute Wille der Kuratorinnen und Kuratoren.

Die angeschlagene weiße Tasse der KPM ist eine Hommage an die Vorfahren von Gotzkowski, dem Gründer der Königlichen Porzellanmanufaktur, der sich vielleicht wundern würde, wenn er sähe, dass sein Porzellan zu einer Metapher für deutsch – polnische Beziehungen geworden ist. Ein besseres Symbol gibt es kaum: Zucker, der bitter sein kann, eine Tasse, die den Mund verletzt, und Porzellan, das zerbrechlich ist.

Man sollte also vorsichtig trinken, um sich nicht zu verletzen, oder warten, bis sich die Kerbe von selbst glättet.

Den “Eisernen Vorhang” um die erwähnte Tasse hat Ania durch einen Spitzenvorhang ersetzt.

Der Ausklang der Ausstellung wurde zu einem festlichen Ereignis: mit Geschichten und Gesprächen, einer Performance, Musik und Lesungen aus dem Roman „Polnischer American Dream. Generation Solidarność“. Unser Dank gilt den Künstlerinnen, dem Künstler und dem gesamten Team, das die Ausstellung mitgestaltet und dafür gesorgt hat, dass diese Finissage – mit Sinus_3 (Anna Krenz und Marzena Zajączkowska) sowie der Band Duxius – einen würdig feierlichen Rahmen erhielt.

Denn jedes Ende kann ein neuer Anfang sein.

Anna Alboth

Finissage of exhibition “Liberty, Equality, Solidarność” in Humbold Forum: admiring Ewa Maria Slaska Anna Krenz /Sinus_3, Jemek Jemowit and Duxius Edyta Rogowska.

And there is one Queen: on the stage, throne, dancefloor and between nice Italians and Peruvians