Stefan Andrzejewski

Od dnia mojego srebrnego jubileuszu 25-lecia bycia księdzem zastanawiam się, czym jest dla mnie Kościół i bycie w Kościele.

Tak, jak pisałem w moim poprzednim, krótkim wpisie, od tego dnia wiele rzeczy uległo przewartościowaniu w moim życiu. Na pewno wtedy, 20 czerwca 1998 roku, czułem się dumnym, nowo wyświęconym funkcjonariuszem Wielkiej i Wielowiekowej Instytucji. Świadczyła o tym nienagannie wyprasowana sutanna, biret z pomponem na głowie i lakierki tak wypastowane, że można się było w nich przeglądać jak w lustrze. Bogu dzięki, szybko życie zaczęło mnie sprowadzać na ziemię. Poszedłem między ludzi i zobaczyłem, że ich zmaganie się z codziennością, ich dylematy moralne są tak dalekie od tego, czym żyje Instytucja, jak odległa jest nasza planeta od sąsiedniej galaktyki. Dzisiaj Kościół to już nie jest dla mnie wyłożony czerwonym dywanem korytarz w kurii, na którego końcu czeka na mnie pachnący wodą kolońską, ubrany w purpurę i obwieszony złotymi łańcuchami, opierścieniony Ksiądz Biskup.

Kościół ma dla mnie twarz mojej przyjaciółki Liliany. Kiedyś bardzo zaangażowanej, pracującej w branży jako katechetka. Magister teologii. Dziś jest na progu Kościoła, o ile jeszcze nie dalej. Wielu moich kolegów po fachu zraniło ją, oszukało, wykorzystało. Brakuje jej mszy, komunii, rytuału. Ale te zranienia powodują, że wejście do kościoła jest dla niej wyzwaniem nie do pokonania. Tak bardzo chciałbym ją przytulić i powiedzieć jej, jak Wołodyjowski Barbarze: “Nic to, Baśka “. Ale niestety nie “nic to”. Ci, którzy ją zranili, mają się dobrze, obrastają w piórka i bogate kościelne godności, a ich ” karawana jedzie dalej” drogą kościelnego triumfalizmu.

Kościół to dla mnie jej syn Witek – osiemnastolatek, który odkrył w sobie orientację seksualną inną od tej jedynie słusznej, którą Kościół akceptuje. Teraz jego rodzice muszą bronić go przed Kościołem jak przed zarazą. Bo co roku w Boże Narodzenie, Wielkanoc i Boże Ciało, gdy tylko polscy biskupi otworzą gębę, by głosić “Słowo Boże”, nauczają z wysokości swojego Majestatu, jaki to Witek i jemu podobni są źli, zepsuci i niemoralni. A kiedy jeszcze do tego chóru dołączy się Prezydent Rzeczypospolitej, to biedny Witek dowiaduje się, że nie jest człowiekiem, tylko ideologią. I też chciałbym go przytulić i powiedzieć mu, jak bardzo go kocham i że o jego wielkości i czlowieczeństwie nie świadczy jego orientacja seksualna. Bo pomijając wszystko, Witek to bardzo mądry, szlachetny i uczciwy młody człowiek. Ale jakoś mi głupio zrobić ten gest, bo przecież jestem, kurwa, przedstawicielem instytucji, która zamiast kojących Słów Ewangelii, pluje na Witka słowami pełnymi pogardy.

Kościół to dla mnie Tobiasz, od 35 lat mój przyjaciel. Kiedyś szedł tą samą drogą co ja, dziś jest ateistą. Jest dla mnie w wielu sprawach wzorem, autorytetem, zawstydza mnie swoją bezintetesownością, szlachetnością i wiernością zasadom. Ale znów, dla mojego Kościoła, to przedstawiciel “rasy”, której obce są wszelkie wartości. Dziś już wiem, gdzie jest mój Kościół. Jak ja jestem szczęśliwy, że nie obrosłem w piórka, że nie noszę purpurowego pasa około bioder. Że Liliana, Witek i Tobiasz uczą mnie bycia przede wszystkim człowiekiem. Że mogę spokojnie patrzeć na moją twarz podczas porannej toalety, a z lustra nie spogląda na mnie morda, na której widać pogardę i nienawiść.

Dzięki Ci Panie.